.
ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਪੰਨਾ

This is your own page

ਸਭਿਅਕ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਾਂਝੀ ਕਰੋ। ਨਿੱਜੀ/ਜਾਤੀ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਗੁਰੇਜ਼ ਕਰੋ ਇਹਨਾ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੈਨ/ਰੋਕ/ਬਲੌਕ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਾਰਵਾਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਰ ਆਪਣੀ ਲਿਖਤ ਨੂੰ ਯੂਨੀਕੋਡ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤਾਂ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਲਿੰਕ ਤੇ ਜਾਓ। ਸਹਿਯੋਗ ਲਈ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ-ਸੰਪਾਦਕ)

Comments (940)

Topic: Tuhada Apna
Sort
Facebookdel.icio.usStumbleUponDiggGoogle+TwitterLinkedIn
Gravatar
Satnam Singh (Montreal, Canada)
ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਜੀ

ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਮੇਰੇ ਵਸਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ,
ਤੁਹਾਡੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਗਰੰਥ ਭਾਗਵਤ ਗੀਤਾ ਵਿੱਚੋ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹੈ,
ਕਿਉਂਕਿ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਬਖੂਬੀ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਲੜਾਈ ਵੇਲੇ ਕਿਸ ਦੀ ਮੱਦਤ ਕਰਨੀ ਹੈ,

ਨਾਲੇ ਉਥੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਰਕਾਂ ਸਵਰਗਾਂਂ ਦਾ ਵੀ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਗਰੜ ਪੁਰਾਣ ਵੀ ਪੜ ਲਿਉ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚੋ ਬ੍ਰਹਾਮਣ ਦੀ ਬਣਈ ਹੋਈ ਥਿਊਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੌਣ ਕਿਹੜੀ ਜੂਨ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਚੰਗੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ,

ਖੈਰ

ਆਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਲੇਖ ਦਾ ਇੱਕ ਪਹਿਰਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਚਲਾਕੀ ਬੜੀ ਸਾਫ ਝਲਕ ਰਹੀ ਹੈ,

//////ਵੀਰ ਜੀ ਸੱਚਖੰਡ ਵਾਲੇ ਸਵਾਲ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿਚ, ਆਪਣੀਂ ਦੂਸਰੀ ਉਧਾਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੀ ਆਪ ਜੀ ਉਲਟਾ ਸਵਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਿ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇਂ ਵੀ ਜਾਤਪਾਤ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਹੋਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ,
ਪਰ ਕੀ ਜਾਤਪਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ?
ਭਾਵ ਤੁਹਾਡੇ ਕਹਿਣ ਅਨੂਸਾਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚੋਂ ਜਾਤਪਾਤ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਾਕਾਮ ਰਹੇ ਸਨ।/////////

ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਤੋੜ-ਮਰੋੜ ਲਿਖਣਾ ਤੁਹਾਡੀ ਆਦਤ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮੈ ਲਿਖਿਆ ਜੋ ਮੈ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਉਹ ਇਹ ਸੀ
-ਆਪ ਦਾ ਸਵਾਸ- ਵੀਰ ਜੀ ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾਂ (ਜਾਂ ਸੁਪਨੇਂ ਦੀ ਗੱਲ) ਆਪ ਜੀ ਨੇਂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਕੀ ਇਹ ਕਦੇ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸੱਕਦੀ ਹੈ? ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸੱਕਦੇ ਹੋ? ਜਾਂ ਉਹ ਵੇਲਾ ਕਦੋਂ ਆਵੇ ਗਾ? ਜਦੋਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਸੱਚਖੰਡਿ ਬਣ ਜਾਵੇ ਗੀ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਚਖੰਡਿ ਬਣਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਕਦ ਤੱਕ ਜਿੰਦਾ ਰਹਾਂ ਗੇ? ਕੀ ਇਹ ਕਿਤੇ ਮਿਰਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।
ਜਵਾਬ- ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੇ ਜਾਤ ਪਾਤ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਹੋਕਾ ਦਿੱਤਾ ਕੀ ਜਾਤ ਪਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਕਦੇ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸੱਕਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸੱਕਦੇ ਹੋ? ਜਾਂ ਉਹ ਵੇਲਾ ਕਦੋਂ ਆਵੇਗਾ? ਜਦੋਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਾਤ ਪਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਤ ਪਾਤ ਖਤਨ ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਕਦ ਤੱਕ ਜਿੰਦਾ ਰਹਾਂਗੇ? ਤੁਹਾਡੇ ਮੁਤਾਬਕ ਕੀ ਇਹ ਕਿਤੇ ਮਿਰਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਜੋ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਜਾਤ ਪਾਤ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ?

ਮੈ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਹਰ ਇੱਕ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚਖਡਿ (ਸਵਰਗ) ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਮਿਰਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਲਿਖਿਆ ਸੀ,

ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕਾਮਯਾਬ ਕੌਣ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੈ??????

ਸਤਿਨਾਮ ਸਿੰਘ ਮੌਂਟਰੀਅਲ
24th March 2016 5:39pm
Gravatar
Baldev Singh (Firozepur, India)
ਪਿਆਰੇ ਵੀਰ ਸਤਿਨਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ,

ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਪੋਸਟ (ਟਿੱਪਣੀ) ਵਾਸਤੇ, ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਜੀ। ਵੀਰ ਜੀ ਮੈਂ ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਟਿੱਪਣੀਂ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿਚ, ਆਪਣੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਫਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂ ਗਾ ਜੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦੀਆਂ ਜੀ। ਆਪ ਜੀ ਨੇਂ ਦਾਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਇਆ ਹੈ ਜੀ, ਸੋ ਧੰਨਵਾਦ ਜੀ।

ਆਪਾਂ ਸਾਰੇ ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਲੇਵਾ ਸਿੱਖ ਭਰਾ ਹਾਂ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਝਗੜੇ (ਗਿਲੇ ਸ਼ਿਕਵੇ) ਛੱਡ ਕੇ, ਆਉ ਆਪਾਂ ਸਾਰੇ “ਸੱਚੇ ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ” ਬਣੀਂਏ।

ਦਾਸ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ
24th March 2016 8:05pm
Gravatar
Iqbal Singh Dhillon (Chandigarh, India)
ਸ. ਗੁਰਸ਼ਰਨ ਸਿੰਘ ਢਿੱਲੋਂ ਜੀ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਪਾਈ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਪੋਸਟ ਵਿਚ ‘ਸਿਖ’ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ‘ਧਾਰਮਿਕ’ ਰਹੁ-ਰੀਤਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਕਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਦੀ ਨਸੀਹਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਸੀਹਤ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ ਪਰੰਤੂ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਲੱਗਦੇ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸੰਸਥਾਗਤ ਧਰਮ ਭਾਵ ਰਿਲੀਜਨ/ਮਜ਼ਹਬ ਬਣੇਗਾ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤਰਕਹੀਣ ਰਹੁ-ਰੀਤਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆ ਜਾਣਗੇ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਤਰਕਹੀਣ ਰਹੁ-ਰੀਤਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਕਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਭੰਡਣ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਹ ਸੰਸਥਾਗਤ ਧਰਮ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਹੀ ਭੰਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਕੋਈ ਸੰਸਥਾਗਤ ਧਰਮ ਸਥਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਕੋਈ ਨਿਵੇਕਲਾ ‘ਪੰਥ’ ਚਲਾਇਆ ਸੀ। ਪਰੰਤੂ ਸ. ਗੁਰਸ਼ਰਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਆਪ ਸਦਾ ਹੀ ਗੁਰਮੱਤ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾ ਕੇ ‘ਸਿਖ ਸੰਸਥਾਗਤ ਧਰਮ’, ‘ਪੰਥ’ ਅਤੇ ‘ਕੌਮ’ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਉਹ ਦੂਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ‘ਧਾਰਮਿਕ’ ਰਹੁ-ਰੀਤਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਕਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਦੀ ਨਸੀਹਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਖੁਦ ਗੁਰਮੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਕੇ ਵਿਖਾਉਣ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਦੂਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਰਮੱਤ ਦਾ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ “ਆਪ ਨਾਂ ਵੱਸਾਂ ਸਹੁਰੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੱਤਾਂ ਦੇਵਾਂ”। .....................ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਢਿੱਲੋਂ
24th March 2016 4:31pm
Gravatar
Gursharn Singh Dhillon (Ajax, Canada)
ਸ੍ਰ ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਢਿੱਲੋਂ ਜੀ,
ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ। ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇਣ ਲਈ ਆਪ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ।
28th March 2016 4:44am
Gravatar
Gursharn Singh Dhillon (Ajax, Canada)
ਇਕ ਵਿਚਾਰ
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕੁਰਕੁਛੇਤਰ ਜਾ ਕੇ ਮਾਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੀ ਸੀ । ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਥੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ: ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਸਹੁ ਨਿੰਮਿਆ, ਮਾਸੈ ਅੰਦਰਿ ਵਾਸੁ ॥ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ ਪੰਡਿਤ ਨਾਨੂੰ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਸੀ ।
ਇੰਝ ਹੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਹਰਿਦੁਆਰ ਜਾ ਕੇ ਹਿੰਦੂ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੀ ਬਣਾਈ ਰੀਤ ਦੇ ਉਲਟ ਲਹਿੰਦੇ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਡੇ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਟੇਜਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਖੀ ਬਣੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਜਨਤਾਂ ਨੂੰ ਸੋਝੀ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵੱਲ ਜਦ ਵੀ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਜਨਤਾਂ ਵਿਚ ਕੁਝ ਹੀ ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਸਨ ਜਿਹੜੇ ਪਿੱਛ ਲੱਗ ਜਾਂ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਨਹੀਂ ਸਨ । ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਉਹ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਸੱਚ ਝੂਠ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ । ਇੰਜ਼ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਲੀਕ ਦੇ ਫਕੀਰ ਨਹੀਂ ਸਨ । ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਧਾਰਮਿਕ ਮਰਯਾਦਾ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ । ਜਿਹੜੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਮੰਨਣ ਦਾ ਦਾਵਾ ਤਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦਾ ਸਟੇਜਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਚਾਰ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਉਹ ਹੀ ਉਸ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੇ ਉਲਟ ਕਰਮ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ।
ਮਿਸਾਲ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਦੋਂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬੀੜ ਕਿਤੇ ਲੈਕੇ ਜਾਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਡੇ ਭਾਈ ਜੀ ਹੀ ਸੱਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਗਲਾਸ ਜਾਂ ਡੋਲ ਵਿਚ ਪਾਣੀ (ਜਲ) ਪਾ ਲਓ ਗੁਰੂ ਜੀ ਸਵਾਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੁਪਕਾ-ਤੁਪਕਾ ਤਰੋਕਣ ਲਈ” । ਅਸਾਂ ਕੀ ਸਿਖਿਆ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸਾਖੀ ਤੋਂ ?
ਇਵੇਂ ਹੀ ਅੱਜ ਸਿੱਖ ਧਰਮ/ਕੌਮ ਵਿਚ ਮਾਸ ਖਾਣ ਜਾਂ ਨਾ ਖਾਣ ਬਾਰੇ ਵੱਡਾ ਮਸਲਾ ਹੈ । ਪਰ ਈਰਖਾ, ਨਿੰਦਿਆ,ਚੁੱਗਲੀ, ਹੰਕਾਰ, ਝੋਲੀ ਚੁੱਕ, ਪਰਾਇਆ ਹਕ ਖਾਣ ਆਦਿ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਕਦੀ ਸੋਚਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ।
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰ ਅੱਖਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿਤੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂਵ ਲੈਕੇ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਮੰਗਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ । ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਚੰਗਾ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਗੁਰੂ, ਬਾਬਿਆਂ ਨੂੰ ਰਬ ਵਾਂਗੂ ਪੂਜਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਕਰਾਮਾਤ ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ।
24th March 2016 9:16am
Gravatar
Iqbal Singh Dhillon (Chandigarh, India)
‘ਸਿਖਮਾਰਗ’ ਵੈਬਸਾਈਟ ਉੱਤੇ ਇਸ ਹਫਤੇ ਪਾਏ ਆਪਣੇ ਲੇਖ ਵਿਚ ਮੱਖਣ ਸਿੰਘ ਪੁਰੇਵਾਲ ਜੀ ਨੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੁੱਦਾ ਉਠਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਰੱਬ ਇਕ ਹੈ ਤਾਂ ਰੱਬ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਿਰਕਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਤਣਾਵ ਕਿਉਂ ਬਣਿਆਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਹ ਮੁੱਦਾ ਸਭਿਅ ਅਖਵਾਉਂਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਹਵੇਂ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਦਰਪੇਸ਼ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨਕ (anthropological) ਵਿਕਾਸ ਵਿਚ ਕਈ ਲੱਖ ਸਾਲ ਲੱਗੇ ਪਰੰਤੂ ਇਹ ਦਸ ਕੁ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਹਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਆਮ ਪਸ਼ੂ-ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਪੜਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਬੀਲਾ ਜੀਵਨ ਅਪਣਾਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬਾਕੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਨਿਵੇਕਲੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਤਾਕਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਬੱਦਲ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਆਦਿਕ ਬਾਰੇ ਸੁਚੇਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਕਿਆਸਣੀ ਅਰੰਭ ਕਰ ਲਈ (ਕੁਦਰਤੀ ਤਾਕਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਗਨੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੋਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ)। ਮਨੁੱਖੀ ਸਭਿਅਤਾ ਦੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵਿਕਾਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ ਭਾਸ਼ਾ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਚਰਵਾਹਾ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਕੇ ਖੇਤੀ-ਬਾੜੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਬਸਤੀਆਂ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਪੜਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੈਵੀ ਗੁਣ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਏ। ਜਾਂਗਲੀ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਅਗਲੇਰੀ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਇਸ ਪ੍ਰੀਕਿਰਿਆ ਵਿਚ ਚਾਰ ਕੁ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੱਗ ਗਏ। ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਕ ਸਰਵਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਗੈਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਲਈ ਜਿਸਨੂੰ ਬਾਦ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਿਰਕਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਬ, ਗੌਡ, ਅਹੂਰਾ–ਮਾਜ਼ਦਾ, ਅੱਲਾਹ ਵਰਗੇ ਨਾਮ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਉੱਧਰ ਪਸ਼ੂ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਾਨਸਿਕ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਭਾਵ ਸੋਲ/ਰੂਹ ਦਾ ਫੁਰਨਾ ਵੀ ਫੁਰ ਪਿਆ ਅਤੇ ਸਰਵਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਗੈਬੀ ਤਾਕਤ ਰੱਬ ਨੂੰ ਸਰਵਸਰੇਸ਼ਟ ਰੂਹ ((Supreme Soul) ਭਾਵ ਪਰਮਾਤਮਾ (ਪਰਮ+ਆਤਮਾ) ਦਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਸਭਿਅਤਾ ਨੇ ਵਿਕਾਸ ਕੀਤਾ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਤ ਅਤੇ ਸੰਪਰਦਾਵਾਂ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿਚਲੇ ਸ਼ਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰੱਬ ਸਬੰਧੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੰਕਲਪ ਘੜ ਲਏ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਸੰਕਲਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਲੌਕਿਕਤਾ (Metaphysics) ਅਤੇ ਰਹੱਸਵਾਦ (Mysticism) ਦੇ ਅੰਸ਼ ਭਰ ਲਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਬ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਪ੍ਰਾਲੌਕਿਕ/ਰਹੱਸਵਾਦੀ ਸੰਕਲਪ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਕਲਪਣਾ ਦੀ ਹੀ ਉਪਜ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਸੰਕਲਪਾਂ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਪੰਜ ਕੁ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੰਬਲਭੂਸੇ ਵਿਚ ਪਾਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ (ਇਹ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਰਤੀ ਖਿੱਤੇ ਵਿਚ ਹੀ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ)।

‘ਇਕ ਰੱਬ’ ਦੇ ਨੁਕਤੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸਲੀ ਮੁੱਦਾ ਰੱਬ ਦੇ ‘ਇਕ’ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪਰਦਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਬ ਦੀ ਹੋਂਦ ਸਬੰਧੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਕਲਪਾਂ ਦੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਕੇਵਲ ਕਾਲਪਨਿਕ ਹੀ ਹਨ। ਕੋਈ ਰੱਬ ਨੂੰ ਸ਼ਖਸੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਾਨਤਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਗੈਰ-ਸ਼ਖਸੀ ਰੂਪ ਵਿਚ। ਕੋਈ ਰੱਬ ਨੂੰ ਨਿਰੋਲ ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਰੱਬ ਨੂੰ ਅਦਵੈਤ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਅੰਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਦਵੈਤ ਸਥਿਤੀ ਦਾ। ਇਕੱਲੇ ਹਿੰਦੂ ਮੱਤ ਵਿਚ ਹੀ ਰੱਬ ਦੇ ਘਟੋ-ਘਟ ਪੰਜ ਸੰਕਲਪ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਸ ਪੱਖੋਂ ਵਿਚਾਰਦਿਆਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਕਿ ਰੱਬ ਇਕ ਹੀ ਹੈ।

ਪੰਦਰਵੀਂ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਤੋਂ ਲੈਕੇ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਵਿਚ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸੋਚ ਦਾ ਆਗਮਨ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਭਾਰਤੀ ਖਿੱਤੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੇ ਸਰਵਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਸੰਕਲਪ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਪ੍ਰਾਲੌਕਿਕਤਾ ਅਤੇ ਰਹੱਸਵਾਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਰਿਲੀਜਨ ਜਾਂ ਮਜ਼ਹਬ ਆਧਾਰਿਤ ਸੰਪਰਦਾਈ ਪਹੁੰਚ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹੀਵੀਂ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਤੋਂ ਲੈਕੇ ਹੋਏ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਨੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਵਰਤਾਰੇ ਪਿੱਛੇ ਕਿਸੇ ਸਰਵਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੀ ਅਸਿਧੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਰੋੜਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਪਰੰਤੂ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰ ਅਖਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਇਕ ਰਿਲੀਜਨ/ਮਜ਼ਹਬ/ਸੰਸਥਾਗਤ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ‘ਆਤਮਾਂ’ ਅਤੇ ‘ਪਰਮਾਤਮਾ’ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਹਿੰਦੂ ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਸੰਕਲਪਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਅਪਣਾਈ ਬੈਠੇ ਹਨ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਲੀਜਨਾਂ/ਮਜ਼ਹਬਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਸਲੀ ‘ਰੱਬ’ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਗੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੰਕਲਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰਕਾਪ੍ਰਸਤੀ ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਨਫਰਤ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇਣ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ (ਇਹਨਾਂ ਵਿਚ ‘ਸਿਖ ਧਰਮ’ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ)। ਰੱਬ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਸਬੰਧੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇਕ ਹਲ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਸਰਵਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਬ੍ਰਹਮੰਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਅਸਲੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਵਿਚ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚ ਉਪਲਭਦ ਹੈ। ................. ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਢਿੱਲੋਂ
24th March 2016 4:39am
Gravatar
Baldev Singh (Firozepur, India)
“ਸੱਚਾ ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ”

ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਲਿਖਾਰੀ, ਵਿਦਵਾਨ, ਪਾਠਕ, ਪ੍ਰਚਾਰਕ, ਕਥਾਵਾਚਕ, ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਵੀਰੋ, ਆਪ ਸੱਭ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਸਿਆਣੇਂ ਹੋ, ਦਾਸ ਤਾਂ ਅਨਪੜ੍ਹਾਂ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਪਰੋਫੈਸਰ ਹੈ, ਕੋਈ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਹੈ, ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ ਹੈ, ਕੋਈ ਪੀ.ਐਚ.ਡੀ. ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁੱਤ ਸੂਝਵਾਨ ਸਾਰੇ ਹੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਮੱਤ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਪੰਥੀ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸਿੱਖੀ ਪੰਥ ਦੇ ਰਾਹੀ (ਪਾਂਧੀ) ਹਨ।

ਮੇਰੀ ਆਪ ਸੱਭ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਸਹਿਤ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਜੀ। ਕਿ ਆਉ ਆਪਾਂ ਸਾਰੇ ਹੀ, ਆਪਸੀ ਸਾਰੇ ਗਿਲੇ ਸ਼ਿਕਵੇ, ਲੜਾਈਆਂ, ਝਗੜੇ, ਈਰਖਾ, ਨਿੰਦਾ, (ਹਰ ਪਰਕਾਰ ਦੀ ਪਰਾਈ-ਤਾਤ) ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਾਂ ਸੱਚੇ ਨਾਨਕ ਪੰਥ ਨੂੰ ਢੂੰਡੀਏ ਅਖਾਉਤੀ ਜਾਂ ਆਪਣੀਂ ਮੱਤ ਨਾਲ ਮਿਥੇ (ਪੰਥ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਅਸਲੀ ਪੰਥ ਤੇ ਚੱਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ।

ਜੋ ਸੱਜਣ ਝਗੜੇ, ਈਰਖਾਂ, ਨਿੰਦਾ, ਕਰੋਧ, ਹੰਕਾਰ, ਆਦੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਭਾਵ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੱਫੇ ਮਾਰੀ ਰੱਖਣਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀਰ ਬੇਸ਼ੱਕ ਮੇਰੀ ਇਸ ਗੱਲ (ਬੇਨਤੀ) ਵੱਲ ਬਿਲਕੁਲ ਧਿਆਨ ਨਾਂ ਦੇਣ ਜੀ।

ਦਾਸ ਆਪ ਸੱਭ ਨੂੰ ਅਖਾਉਤੀ ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਪੰਥ ਦੀਆਂ ਕੁੱਝ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੀ। ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇਂ ਆਪ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਖੁਦ ਹੀ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਕਿ, ਕੀ ਅਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਅਸਲੀ ਪੰਥ ਦੇ ਪਾਂਧੀ ਹਾਂ ਵੀ, ਜਾਂ ਕੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਨਾਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਆਖੀਏ, ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾ ਆਖੇ। ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਖੀ ਗੱਲ ਦਾ ਸਾਨੂੰ ਗੁਸਾ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਸਾਡੀ ਆਖੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਲੱਗੇ। ਅਤੇ ਇਸ ਫਾਰਮੂਲੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀਂ ਆਪਣੀਂ ਪਰਖ ਆਪੇ ਹੀ ਕਰ ਲਈਏ।

(1) ਅਖਾਉਤੀ ਪੰਥ ਜਾਂ ਅਖਾਉਤੀ ਪੰਥੀ (ਰਾਹੀ ਪਾਂਧੀ) ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਜੀ “ਝਗੜਾ”। ਉਹ ਪਾਂਧੀ ਝਗੜਾ ਕਰੇ ਗਾ।

(2) ਦੂਜੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਜੀ, ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਪਾਂਧੀ ਸੀਤਲਤਾ ਵਿਚ ਵੀ ਹੈ, ਭਾਵ ਉਹ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਵੀ ਕਰਦਾ, ਅੱਛਾ ਹੈ, ਨੇਕ ਹੈ, ਸੂਝਵਾਨ ਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਰਮ, ਭੁਲੇਖਾ, ਦੁਚਿੱਤੀ, ਸ਼ੰਕੇ ਆਦੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਸੱਚਾ ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ (ਪਾਂਧੀ) ਨਹੀਂ ਹੈ।

(3) ਤੀਜੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਜੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਤੇ ਕਨਫਰਮ ਨਾਂ ਹੋਣਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਰਕ, ਸਵਰਗ, ਸੱਚਖੰਡ, ਅਗਲਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ, ਜਮ, ਚੌਰਾਸੀ, ਆਦੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀਂ ਇਕ ਪੱਕੀ ਰਾਏ ਨਾਂ ਰੱਖਣਾਂ। ਭਾਵ ਜੇ ਉਧਰਲੀ ਸੁਣ ਲਈ ਤਾਂ ਉਧਰ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਹਧਲੀ ਸੁਣ ਲਈ ਤਾਂ ਇਧਰ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਨ ਦਾ ਨੇਕ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਤਾਂ ਹੋ ਸੱਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਜੇ ਕੱਚਾ ਹੈ।

(4) ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਜਾਂ ਆਤਮਾਂ ਬਾਰੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਰੇ, ਜਾਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿਚ ਕਨਫਰਮ ਨਾਂ ਹੋਣਾਂ, ਪਰ ਜਗਿਆਸਾ ਰੱਖਣਾਂ। ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਦੂਸਰਿਆਂ ਤੇ ਡੀਪੈਂਡ ਹੋਣਾਂ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ (ਮਨੁੱਖ) ਦੀ ਆਸ ਕਰਨਾਂ ਕੇ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੇ, ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦੇਵੇ। ਦੂਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਾਂ ਤਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣਾਂ ਆਦੀ ਆਦੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਐਸੀ ਜਗਿਆਸਾ ਹੈ ਮਨ ਵਿਚ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਜਗਿਆਸੂ ਸੱਚਾ ਤਾਂ ਹੋ ਸੱਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੈ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਕੱਚਾ । ਸ਼ੋ ਇਸ ਤਰਾਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਾਨਕ ਪੰਥ ਦਾ ਸੱਚਾ ਜਗਿਆਸੂ ਤਾਂ ਹੋ ਸੱਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸੱਚਾ “ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ” ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸੱਕਦਾ। ਸੱਚਾ “ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ” ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਸੰਪੂਰਣ ਆਤਮ ਗਿਆਨੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਭਰਮ ਭੁਲੇਖਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕੁੱਝ ਵੀ ਕਹੇ, ਉਹ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਭਰਮ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। (ਪਰ ਉਹ ਕਿਤੇ ਨਾਸਤਕਾਂ ਵਰਗਾਂ ਪੱਕਾ ਵੀ ਨਾਂ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂ ਕੇ ਨਾਸਤਕ ਵੀ ਤਾਂ ਆਪਣੀਂ ਧੁਨ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ )

(5) ਸੱਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਯੋਗ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਇਹ ਹੈ ਜੀ, ਕਿ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇਂ ਆਪਣੇਂ ਅੰਦਰ ਪਰਖ ਸੱਕਦੇ ਹਾਂ ਜੀ । ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ, ਵੱਖਰੀਆਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਜਾਤਾਂ, ਕੌਮਾਂ, ਮਹਜਬਾਂ, ਦੇ ਝਗੜੇ ਆਦੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੱਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਤ ਧਰਮ ਜਾਂ ਕੌਮਾਂ ਮਹਜਬਾਂ ਮੁਲਕਾਂ ਦੇਸਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਵੰਡੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਤੱਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਅਖਾਉਤੀ ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ ਹਾਂ, ਸੱਚੇ ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ ਨਹੀਂ।

(6) ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੀ ਗਿਨਾਈਆਂ ਜਾ ਸੱਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਇਕ ਵੱਡੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੀ, ਉਹ ਇਹ ਜੀ, ਕਿ ਜੱਦ ਤੱਕ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਇਕ ਵੀ “ਬੁਰਾ ਇਨਸਾਨ” ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਤੱਦ ਤੱਕ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸੱਕਦੇ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਉਸ ਇਨਸਾਨ ਵਿਚ ਲੱਖ ਬੁਰਾਈਆਂ ਹੋਣ। ਪਰ ਅਸਲੀ (ਸੱਚੇ) ਨਾਨਕ ਪੰਧੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਇਨਸਾਨ ਬੁਰਾ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ। ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਹੀ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦਿੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੰਗਿਆਈਆਂ ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇਂ ਵਿਚ ਦਿੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਥਿਊਰੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਬਾਣੀਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਖੋ ਜੀ।

ਮਹਲਾ 1 ॥ ਹਮ ਨਹੀ ਚੰਗੇ ਬੁਰਾ ਨਹੀ ਕੋਇ ॥

ਮਹਲਾ 1 ॥ ਨਾ ਹਮ ਚੰਗੇ ਆਖੀਅਹ ਬੁਰਾ ਨ ਦਿਸੈ ਕੋਇ ॥ ਨਾਨਕ ਹਉਮੈ ਮਾਰੀਐ ਸਚੇ ਜੇਹੜਾ ਸੋਇ ॥

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਇੱਕ ਅਸੀਂ ਹੀ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ (ਬਾਕੀ ਸੱਭ ਚੰਗੇ ਹਨ) । ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।

ਇਸ ਬਾਣੀਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਬੀਤ ਗਈ ਹੈ , ਪਰ ਅਸਾਂ ਨੇਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਬਾਣੀਂ ਤੇ ਅਮਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸੇ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਦਾ ਇਹ ਹਾਲ ਹੈ। ਕਈ ਵੀਰ ਕਹਿਣ ਗੇ ਕੇ ਅਜੇਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿਰਫ ਗ੍ਰੰਥ ਪੋਥੀਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਅਜੇਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਅਮਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਾਂ ਸੱਚਮੁਚ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਬਨ ਗਏ, ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਕਿ ਬਾਣੀਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ, ਫਿਰ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਹਾਲਤ ਮਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਭੈੜੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਗੀ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀਂ ਲੱਤ ਥੱਲੇ ਰੱਖ ਕੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। (ਇਹ ਸਾਡਾ ਸੁਭਾਉ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਨਮ ਸਿੱੱਧ ਅਧਿਕਾਰ ਵੀ )

ਅਤੇ ਕਈ ਵੀਰ ਕਹਿਣ ਗੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਤਾ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਹੋ ਸੱਕਦੇ ਹਨ!! ਬੰਦੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ!!

ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ! ਪਰ ਆਪਾਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਹੀ ਤਾਂ ਬਣਨਾਂ ਹੈ।

“ਆਤਮਾ ਪਰਾਤਮਾ ਏਕੋ ਕਰੈ”

ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ 1 ॥ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾ ਸਿਮਰਿਆ ਜਾਇ ॥ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰਵੈ ਰਹੈ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥ ਆਤਮਾ ਪਰਾਤਮਾ ਏਕੋ ਕਰੈ ॥ ਅੰਤਰ ਕੀ ਦੁਬਿਧਾ ਅੰਤਰਿ ਮਰੈ ॥1॥ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥ ਹਰਿ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਲਾਗੈ ਫਿਰਿ ਕਾਲੁ ਨ ਖਾਇ ॥1॥ ਰਹਾਉ ॥

ਸੱਚਾ ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਹੀ ਤਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜੱਦ ਤੱਕ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿਲਾ ਸੱਕਦੇ। ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਝਗੜੇ ਕਦੇ ਵੀ ਖੱਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸੱਕਦੇ।

ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਕਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾ ਸੱਕਦਾ।

(ਹਰਿ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਲਾਗੈ ਫਿਰਿ ਕਾਲੁ ਨ ਖਾਇ ॥1॥ ਰਹਾਉ ॥)

“ਮਹਲਾ 4 ॥ ਜੇਤੇ ਜੀਅ ਜੰਤ ਪ੍ਰਭਿ ਕੀਏ ਸਭਿ ਕਾਲੈ ਮੁਖਿ ਗ੍ਰਸਿਆ॥”

ਸਿਰਫ ਇਕ ਸੱਚਾ “ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ” ਬਚੇ ਗਾ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਹੀ ਜਿਤਨੇਂ ਵੀ ਜੀਵ (ਮਨੁੱਖ) (ਸਾਡੇ ਸਮੇਤ) ਪ੍ਰਮ
24th March 2016 4:20am
Gravatar
Baldev Singh (Firozepur, India)
“ਮਹਲਾ 4 ॥ ਜੇਤੇ ਜੀਅ ਜੰਤ ਪ੍ਰਭਿ ਕੀਏ ਸਭਿ ਕਾਲੈ ਮੁਖਿ ਗ੍ਰਸਿਆ॥”

ਸਿਰਫ ਇਕ ਸੱਚਾ “ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ” ਬਚੇ ਗਾ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਹੀ ਜਿਤਨੇਂ ਵੀ ਜੀਵ (ਮਨੁੱਖ) (ਸਾਡੇ ਸਮੇਤ) ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕਾਲ ਨੇਂ ਖਾ ਲੈਣਾਂ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਕਾਲ ਦੀ ਗ੍ਰਾਹੀ ਬਣ ਜਾਣ ਗੇ। ਜਿਹੜਾ ਕਾਲ ਦੀ ਗਰਾਹੀ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾਂ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ “ਸੱਚਾ ਨਾਨਕ” ਪੰਥੀ ਬਣ ਜਾਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

“ਇਸਟ ਮੀਤ ਬੰਧਪ ਸੁਤ ਭਾਈ ਸੰਗਿ ਬਨਿਤਾ ਰਚਿ ਹਸਿਆ ॥ ਜਬ ਅੰਤੀ ਅਉਸਰੁ ਆਇ ਬਨਿਓ ਹੈ ਉਨ@ ਪੇਖਤ ਹੀ ਕਾਲਿ ਗ੍ਰਸਿਆ ॥2॥”

ਜਿਹ ਕਾਲ ਕੈ ਮੁਖਿ ਜਗਤੁ ਸਭੁ ਗ੍ਰਸਿਆ॥

The whole world (creatures) is created by God caught and held in the mouth of Death. ( In the mouth of kall )

ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਾਲ ਦੇ ਜਬਾੜੇ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਰਤੀ ਭਰ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। (ਉਲਟਾ ਝਗੜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ)

ਵੀਰੋ ਚਲੋ ਮੰਨ ਲਵੋ ਕਿ, “ਸੱਚੇ ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ” ਹੋਣ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਨਰਕ, ਸਵਰਗ, ਸੱਚਖੰਡ, ਅਗਲਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ, ਚੌਰਾਸੀ, ਜਮ, ਆਦੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀਂ ਇਕ ਪੱਕੀ ਰਾਏ ਨਾਂ ਰੱਖਣਾਂ (ਕਨਫਰਮ ਨਾਂ ਹੋਣਾਂ) ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿਉ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਪਰ ਸੱਚੇ “ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ” ਹੋਣ ਦੀ, ਆਪਣੀਂ ਆਪਣੀਂ ਪਰਖ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਮੈਂ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਸੱਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇ ਯੋਗ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੌਖਾ ਅਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਘਰ ਬੈਠੇ ਹੀ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਦੇ, ਆਪਣੀਂ ਆਪਣੀਂ ਪਰਖ ਕਰਨ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਸਾਨ ਜਿਹਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੀ।

ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਜੀ, ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕੇ ਦਾਸ ਊਪਰ (ਨੰ:5) ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਤ ਵਿਚ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਵੱਖਰੀਆਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਜਾਤਾਂ, ਕੌਮਾਂ, ਮਹਜਬਾਂ, ਆਦੀ ਦੇ ਝਗੜੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਜੱਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਤੀ ਧਰਮ ਜਾਂ ਕੌਮਾਂ ਮਹਜਬਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਵੰਡੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ, ਭਾਵ ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਦੇ, ਜਾਂ ਧਰਮ ਪ੍ਰਤੀ ਈਰਖਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੱਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਤਨੋਂ ਮਨੋਂ ਆਪਣੇਂ ਸਕੇ ਭਾਈ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਜਾਂ ਇਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਜਾਂ ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਜਾਤ ਪਾਤ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੱਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ “ਸੱਚੇ ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ” ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜੀ।

ਲੌ ਵੀਰੋ ਇਹ ਸ਼ਰਤ, ਕੋਈ ਅਗਲੇ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਬੁਝਾਰਤ, ਜਾਂ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮੰਨ ਨਹੀਂ ਸੱਕਦੇ , ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸੱਕਦੇ, ਜਾਂ ਪਰਖ ਨਹੀਂ ਸੱਕਦੇ। ਇਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇਂ ਇਸੇ ਹੀ ਜਨਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਲੌ ਇਸ ਸ਼ਰਤ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਆਪਣੀਂ ਆਪਣੀਂ ਪਰਖ ਕਰ ਲਵੋ, ਕਿ ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਸੁਣਨ ਦੀ ਕੋਈ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੀ, ਕੇ ਕੌਣ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਪੰਥ (ਰਸਤੇ) ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ।

ਸਾਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਜਾਤਾਂ ਨਾਲ ਨਫਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀਂ ਚਾਹੀਦੀ, ਇਹ ਜਾਤਾਂ ਤਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਦ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਜਾਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਤਾਂ ਤਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਜਾਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਮਹਲਾ 1॥ ਜਾਣਹੁ ਜੋਤਿ ਨ ਪੂਛਹੁ ਜਾਤੀ ਆਗੈ ਜਾਤਿ ਨ ਹੇ ॥1॥ 349

ਸਾਡੀ ਅਸਲੀ ਜਾਤ, ਤਾਂ ਜੋਤ ਹੈ, (ਆਤਮਾਂ) (ਜੀਵ) ਹੈ, ਭਗਤੀ ਹੈ, ਨਾਮ ਹੈ, ਸ਼ਬਦ ਹੈ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਹੈ।

ਮਹਲਾ 3 ॥ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਸਭ ਨੀਚ ਜਾਤਿ ਹੈ ਬਿਸਟਾ ਕਾ ਕੀੜਾ ਹੋਇ ॥7॥

ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀਂ ਜਾਤ ਕੌਮ ਧਰਮ ਦਾ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਦੂਸਰੀਆਂ ਜਾਤਾਂ ਕੌਮਾਂ ਧਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਫਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀਂ ਚਾਹੀਦੀ ਕਿਉਂ ਕੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੱਭ ਜਾਤੀਆਂ ਨੀਚ ਹਨ, ਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੱਭ ਜੀਵ ਗੰਦਗੀ ਦਾ ਕੀੜੇ ਹਨ।

ਦਾਸ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ।
24th March 2016 4:22am
Gravatar
Daljit Singh Ludhiana (LUDHIANA, India)
ਭਾਈ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਜੀ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਪੰਗਤੀ ਦੇ ਅਰਥ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਥ ਪੂਰੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਵੀਚਾਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਵੀਚਾਰ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਏ....
“ਆਤਮਾ ਪਰਾਤਮਾ ਏਕੋ ਕਰੈ”.....
ਅਰਥ , ਪਰਾਤਮਾ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾਂ, ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਆਪਾ
ਓਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪੇ ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਆਪੇ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ।
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀਚਾਰ ਲਾਓ

'' ਜੇਤੇ ਜੀਅ ਜੰਤ ਪ੍ਰਭਿ ਕੀਏ ਸਭਿ ਕਾਲੈ ਮੁਖਿ ਗ੍ਰਸਿਆ ॥ ਹਰਿ ਜਨ ਹਰਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭਿ ਰਾਖੇ ਜਨ ਨਾਨਕ ਸਰਨਿ ਪਇਆ ॥''.......ਪੰਨਾਂ ੧੩੧੯
ਅਰਥ ;;ਜਿਤਨੇ ਜੀਅ-ਜੰਤ ਪ੍ਰਭੁ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਪ੍ਰਭੁ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਕੇ ਆਤਮਿਕ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ ।ਹੇ ਦਾਸ ਨਾਨਕ ! ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭੁ ਨੇ ਸਦਾ ਹੀ ਆਪ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ ਭਗਤ ਹਰ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੁ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ।
26th March 2016 7:43am
Gravatar
gurdeep singh baaghi (Ambala, India)
ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥
ਹਉਮੈ ਨਾਵੈ ਨਾਲਿ ਵਿਰੋਧੁ ਹੈ ਦੁਇ ਨ ਵਸਹਿ ਇਕ ਠਾਇ ॥
ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਸੇਵਾ ਨ ਹੋਵਈ ਤਾ ਮਨੁ ਬਿਰਥਾ ਜਾਇ ॥੧॥
ਪੰਨਾ ੫੬੦
23rd March 2016 7:31pm
Gravatar
Satnam Singh (Montreal, Canada)
ਵੀਰ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਜੀ,
ਬਹੁਤਾ ਲੰਮਾ ਚੌੜਾ ਲੇਖ ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਲਿਖਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨੀ ਪੜ੍ਹਨਾ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਖੈਰ

ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਇੱਕ ਹੀ ਸਵਾਲ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਤੁਸੀਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਰੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਮੈ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਾਲ ਰਾਹੀਂ ਦਵਾਂਗਾ,

ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੱਛੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ-ਲੜ ਮਰਦੀਆ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੜਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀ? ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਪੈਦਾ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਉਹਨੀ ਮਰਨਾ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ ਸਮੁੰਦਰ ਬਿਣਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਵੀ ਨਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ??

ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਇੱਕ ਬੇ ਤੁਕਾ ਹੋਰ ਸਵਾਲ:- ਅਗਰ ਕੱਲ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਜੇ ਯੁੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰੰਕਾਰ, "ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ" ਬਣ ਕੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੇ ਜਾਂ "ਅਲਾਹ" ਬਣਕੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੇ ਗਾ? ? ਕੀ ਆਪ ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ? ?

ਮੇਰਾ ਜਵਾਬ ਵੀ ਸਵਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆ ਦੋ ਮੱਛੀਆ ਲੜ ਪੈਣ ਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਸ ਦੀ ਮੱਦਦ ਕਰੇਗਾ??

ਆਪ ਦਾ ਸਵਾਸ- ਵੀਰ ਜੀ ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾਂ (ਜਾਂ ਸੁਪਨੇਂ ਦੀ ਗੱਲ) ਆਪ ਜੀ ਨੇਂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਕੀ ਇਹ ਕਦੇ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸੱਕਦੀ ਹੈ? ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸੱਕਦੇ ਹੋ? ਜਾਂ ਉਹ ਵੇਲਾ ਕਦੋਂ ਆਵੇ ਗਾ? ਜਦੋਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਸੱਚਖੰਡਿ ਬਣ ਜਾਵੇ ਗੀ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਚਖੰਡਿ ਬਣਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਕਦ ਤੱਕ ਜਿੰਦਾ ਰਹਾਂ ਗੇ? ਕੀ ਇਹ ਕਿਤੇ ਮਿਰਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।

ਜਵਾਬ- ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੇ ਜਾਤ ਪਾਤ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਹੋਕਾ ਦਿੱਤਾ ਕੀ ਜਾਤ ਪਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਕਦੇ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸੱਕਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸੱਕਦੇ ਹੋ? ਜਾਂ ਉਹ ਵੇਲਾ ਕਦੋਂ ਆਵੇਗਾ? ਜਦੋਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਾਤ ਪਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਤ ਪਾਤ ਖਤਨ ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਕਦ ਤੱਕ ਜਿੰਦਾ ਰਹਾਂਗੇ? ਤੁਹਾਡੇ ਮੁਤਾਬਕ ਕੀ ਇਹ ਕਿਤੇ ਮਿਰਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਜੋ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਜਾਤ ਪਾਤ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ?

ਬਾਕੀ ਜਿਨੀਆਂਂ ਤੁਸੀਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀਆ ਪੰਗਤੀਆ ਪਈਆ ਹਨ ਉਹ ਸਭ ਇਸੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਅਧਾਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਪੰਗਤੀਆ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਖੌਤੀ ਆਗਲੇ ਜਨਮ ਤੇ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋ??

ਸਤਿਨਾਮ ਸਿੰਘ ਮੌਂਟਰੀਅਲ
22nd March 2016 10:41pm
Gravatar
TARANJIT S PARMAR (Nanaimo, Canada)
Very Good,Satnam Singh Ji,Gurbaani es janam dee hi gal kardi hai.Dhanvaad
23rd March 2016 7:13am
Gravatar
Baldev Singh (Firozepur, India)
ਵੀਰ ਸਤਿਨਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮੌਂਟਰੀਅਲ ਜੀ।

ਪੱਤਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦ ਜੀ।

ਆਪ ਜੀ ਨੇਂ ਉਲਟਾ ਸਵਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਦੀ ਜੋ ਉਧਾਰਨ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਅਗਰ ਤੁਹਾਡੀ ਉਧਾਰਨ ਵਿਚੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ , ਸਾਰੇ ਹੀ ਪਾਠਕ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਖਿਆ ਤੇ ਅਮਲ ਕਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਵੀਰ ਜੀ, ਇਸ ਤਰਾਂ ਤਾਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਜ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਰਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਵੀਰ ਜੀ ਉਧਾਰਨ ਅਮਲ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਜਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਆਪ ਜੀ ਨੇਂ ਮੱਛੀਆਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸੁਹਣੀਂ ਉਧਾਰਨ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਕਿ ਆਪ ਜੀ ਨੇਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਮੱਛੀ ਮੱਛੀ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਭਾਵ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਨਤੀ ਵਿਚ ਹਰ ਵੱਡੀ ਮੱਛੀ ਛੋਟੀ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ( ਕੋਈ ਕੂਕ ਫਰਿਆਦ ਨਹੀਂ ਹੈ ) ਕੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਹੀ ਖੁੱਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ??

ਵੀਰ ਜੀ ਫਿਰ ਤਾਂ ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਰੰਕਾਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਉਵੇਂ ਹੀ ਕਰਨਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕਿਉਂ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮੱਛੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, “ਨਿਰੰਕਾਰ” ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨੂੰ ਲੜਨ ਤੋਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ। ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਜਾਂ ਇਸ ਤਰਾਂ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੱੜਨ ਤੋਂ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਨਾਂ ਚਾਹੀਦਾ!! ਅਤੇ ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੀ ਅਸਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦ ਵੀ ਲੜਨ ਤੋਂ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਸੰਕੋਚ ਕਰਨੀਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ । ਪਖੰਡੀ ਬਾਬਿਆਂ ਆਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੋਕਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿਉਂ ਕੇ ਨਿਰੰਕਾਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ। ਇਹ ਤਾਂ ਸ੍ਰਿਸਟੀ ਦਾ ਲਾਅ (ਕਾਨੂਨ) ਹੈ। ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਜੋ ਕੰਮ ਨਿਰੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸੱਕਦਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਕੰਮ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾਂ ਚਾਹੀਦਾ।

ਪਰ ਵੀਰ ਜੀ ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਤਾਂ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਨਿਰੰਕਾਰ ਇਸ ਤਰਾਂ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ??

ਜਿਸ ਦਾ ਕੇ ਉੱਤਰ ਆਪ ਜੀ ਨੇਂ ਕੁੱਝ ਤਰਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,

ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਹਜਾਰਾਂ ਆਪਸ ਮੱਛੀਆਂ ਲੜ-ਲੱੜ ਕੇ ਮਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੜਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਿਰੰਕਾਰ ਵੀ ਇਸ ਤਰਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੜਨ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ।

ਵੀਰ ਜੀ ਅਗਰ ਆਪ ਆਪਣੇਂ ਉੱਤਰ ਦੀ ਬਰੀਕੀ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ ਗੇ, ਜਾਂ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਆਪ ਜੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਿਰੰਕਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਮੂੰਦਰ ਦੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾਂ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਵੀਰ ਜੀ ਸੱਚਖੰਡ ਵਾਲੇ ਸਵਾਲ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿਚ, ਆਪਣੀਂ ਦੂਸਰੀ ਉਧਾਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੀ ਆਪ ਜੀ ਉਲਟਾ ਸਵਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਿ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇਂ ਵੀ ਜਾਤਪਾਤ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਹੋਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ,

ਪਰ ਕੀ ਜਾਤਪਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ?

ਭਾਵ ਤੁਹਾਡੇ ਕਹਿਣ ਅਨੂਸਾਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚੋਂ ਜਾਤਪਾਤ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਾਕਾਮ ਰਹੇ ਸਨ।

ਨਹੀਂ ਵੀਰ ਜੀ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਅੱਜ ਵੀ ਚੱਲੇ ਗਾ ਜਾਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਨਿਸਚੇ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਜਾਤਪਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਨਹੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤਾਂ ਇਕ ਵਾਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਜਰੂਰ ਵੇਖੋ ਜੀ। ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਇਕ ਦੀ ਵੀ ਜਾਤ ਮਜਹਬ ਜਾਂ ਕੌਮ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਵੇ ਗੀ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਜਾਤ ਮਜਹਬ ਜਾਂ ਕੌਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਸ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਮਰਜੀ ਹੈ ਕਹਿ ਲੈਣਾਂ ਜੀ। ਸੱਚਮੁਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਵੀ ਚੀਜ ਨਹੀਂ ਬਚਦੀ ਹੈ ਜੀ। ਵੀਰ ਜੀ ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ (ਬੇਨਤੀ) ਤੇ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰ ਇਹ ਤਜਰਬਾ ਜਰੂਰ ਕਰ ਕੇ ਵੇਖੋ ਜੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੱਸਣਾਂ ਜੀ।

ਵੀਰ ਜੀ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਚੱਲੋ ਗੇ ਤਾਂ ਇਕ ਫਾਇਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਹੋਵੇ ਗਾ ਜੀ। ਕਿ ਬਾਣੀਂ ਦੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਭੁਲੇਖਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਗਾ।

ਵੀਰ ਜੀ ਰਹੀ ਗੱਲ ਲੰਬੇ ਲੰਬੇ ਲੇਖ ਲਿਖਣ ਦੀ, ਵੀਰ ਜੀ ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਲਿਖਦਾ ਜੀ।ਕਿਉਂ ਕੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਸੱਤਰਵਿਆਂ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਨਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਹੀ ਹੈ, ਅਕਲ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਹੋਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾਥ ਛੱਡ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਘਰਦੀ ਬਾਣੀਂ ਹੈ ਜੀ, ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਬੁਲਾਈ/ਲਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਲਿਖੀ/ਬੋਲੀ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕਿਤੋਂ ਸਿੱਖਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਜੀ।

ਵੀਰ ਜੀ ਦੇਖਿਆਂ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ (ਲੰਬੇ ਲੇਖ ਲਿਖਣ ਵਾਲੀ) ਮੇਰੇ ਹੀ ਉਲਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂ ਕੇ ਜਿਆਦਾ ਬੋਲਾਂ ਗਾ ਜਾਂ ਜਿਆਦਾ ਲਿਖਾਂ ਗਾ ਤਾਂ ਗਲਤੀਆਂ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਕਰਾਂ ਗਾ।ਆਪ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਫੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠਾ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸੱਕਦੇ ਹੋ।

ਵੀਰ ਸਤਿਨਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵਿਚਾਰ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਇਕ ਵਾਰ ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਫਿਰ ਧੰਨਵਾਦ ਜੀ।

ਦਾਸ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ
23rd March 2016 7:58am
Gravatar
Baldev Singh (Firozepur, India)
ਸਰਦਾਰ ਮੱਖਣ ਸਿੰਘ ਜੀ ਪੁਰੇਵਾਲ ਜੀ।
ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਲੇਖ “ਜੇ ਰੱਬ ਇਕ ਹੈ ਤਾਂ-” ਪੜਿ੍ਹਆ ਹੈ ਜੀ, ਲੇਖ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜੇ ਹੀ ਸਵਾਲ ਆਪ ਜੀ ਨੇਂ ਪਾਠਕਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇਂ ਰੱਖੇ ਹਨ। ਆਪ ਜੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਸਵਾਲ ਸਹੀ ਹਨ।

ਗੱਲ (ਵਿਸ਼ਾ) ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ ਕੇਂਦਰ ਧਰਮ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੀ। ਸੱਭ ਪਾਸੇ ਧਰਮ ਹੀ ਧਰਮ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਲੇਖ ਵਿਚ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪ ਜੀ ਨੇਂ

“ਧਰਮ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੈ”

ਲਿਖ ਕੇ ਪਾਠਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਵੱਲ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੀ।

ਵੀਰ ਜੀ ਆਪ ਜੀ ਨੇਂ ਸਚੋ ਸੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦਾ ਰੱਬ ਨਾਲ ਕਿਤੇ ਵੀ ਦੂਰ ਦੂਰ ਦਾ ਵੀ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੈ। (ਸੱਚਿ ਧਰਮ ਅਲੱਗ ਚੀਜ ਹੈ)
ਸਬੰਧ ਹੈ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਅਤੇ ਸਿਰਫ “ਅਮਲ” ਦਾ।

ਇਹ ਅਮਲ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਹਿੰਦੂ ਕਰ ਲਵੇ, ਕੋਈ ਮੁਲਮਾਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਹਜਾਰਾਂ ਹੀ ਕੌਮਾਂ ਮਜ੍ਹਬਾਂ ਜਾਤਾ ਆਦੀ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ।

ਪਰ ਜੈਸਾ ਅਮਲ “ਮਰਦਾਨੇਂ” ਨੇਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ ਐਸੇ ਅਮਲ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਹੈ।
ਜੁਬਾਨੀ ਜਾਂ ਕਾਗਜ਼ੀ ਅਮਲ ਦਾ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ।

ਵੀਰ ਜੀ ਮੈਂ ਮਜਬੂਰ ਹਾਂ, ਜੁਬਾਨ ਮੇਰੀ ਵੀ ਸੱਚ ਕਹਿਣੋਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਵੀਰ ਜੀ ਬੜੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਕਹਿਣਾਂ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੀ, ਕਿ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕੇ ਕੋਈ ਇਕ ਵੀ ਅਮਲ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।

ਬੇਸ਼ਕ ਅਮਲ ਕਰਨਾਂ ਜਰੂਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ/ਹੋਣਗੇ ਸਾਰੇ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿ ਐਸਾ ਕਿਹੜਾ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਖੇਡ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਭਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ, ਸਾਡਾ ਇਕ ਵੀ ਸਵਾਲ ਬਾਕੀ ਨਾਂ ਰਹੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛਣਾਂ ਪਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੇ ਝਗੜਾ ਵਧੇ।

ਪਰ ਅਮਲ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ “ਸੱਚ ਧਰਮ” ਅਲੱਗ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਸੱਭ ਤਰਾਂ ਦੇ ਅਮਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ “ਸੱਚਾ ਅਮਲ” ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਲੱਗ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਲ ਐਸਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸੱਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਬਾਕੀ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?

ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਉਧਾਰਨ “ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਕਾਰਨ ਜੀਭ ਕੱਟਣ ਦੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ” ਪੱੜ੍ਹ ਕੇ ਅੱਛਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਆਪ ਨੇਂ ਸਚਾਈ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੋਂ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਇਆ।

ਧਰਮ ਨੂੰ ਖਤਰਾ:- ਵੀਰ ਜੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬਲਕਿ ਧਰਮ ਤੋਂ ਬੱਚੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ (ਕਿਸੇ) ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਕ ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖਤਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੋੜ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

“ਪਾਪ ਅਤੇ ਪੁੰਨ” ਧਰਮ ਦੀ ਹੀ ਇਕ ਕੜੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਪਾਪ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੋਵੇਂ ਸੱਕੇ ਭਾਈ ਹਨ (ਇਹ ਬਾਣੀਂ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਪੜੋ੍ਹ ) ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵੀ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸੱਕੇ ਭਰਾ ਹਨ।

(ਮਾਝ ਮਹਲਾ 3 ਕਾਇਆ ਅੰਦਰਿ ਪਾਪੁ ਪੁੰਨੁ ਦੁਇ ਭਾਈ ॥ ਦੁਹੀ ਮਿਲਿ ਕੈ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਉਪਾਈ ॥ ਦੋਵੈ ਮਾਰਿ ਜਾਇ ਇਕਤੁ ਘਰਿ ਆਵੈ ਗੁਰਮਤਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥4॥ )

ਪਾਪ ਅਤੇ ਪੁੰਨ (ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ) ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਦੀ ਰਚਨਾਂ ਹੋਈ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਗੀ। (ਇਹ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਨੇਂ ਹੋਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾਂ) ਹੁਣ ਸਵਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਹੁਣ ਅੱਸੀਂ ਕੀ ਕਰਨਾਂ ਹੈ?

ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਨੂੰ ਵੀ ਚੱਲਣ ਦੇਣਾਂ ਹੈ। ਪਰ ਆਪਣੇਂ ਬਚਾਅ ਵਾਸਤੇ ਅਸਾਂ ਨੇਂ ਇਹ ਕਰਨਾਂ ਹੈ, ਕਿ ਅਸਾਂ ਨੇਂ ਆਪਣੇਂ ਅੰਦਰੋਂ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ, “ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਅਤੇ ਅਧਰਮ” ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ (ਪਾਪ ਨੂੰ ਵੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਵੀ) ਖਤਮ ਕਰਨਾਂ ਹੈ।(ਇਹ ਬਾਣੀਂ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਮਲ ਤਾਂ ਨੇਂ ਹੀ ਕਰਨਾਂ ਹੈ)

ਦੋਵੈ ਮਾਰਿ ਜਾਇ ਇਕਤੁ ਘਰਿ ਆਵੈ ਗੁਰਮਤਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥4॥

ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਰ ਕੇ ਅਸੀਂ, ਉਸ ਇਕ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਸੱਕਦੇ ਹਾਂ ਜੀ

(ਜਿੱਥੋਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮੂਹਰੇ ਏਕੇ ਦਾ ਹਿੰਦਸਾ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ।)

ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਬਜਾਏ “ਸੱਚ” ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਾਗਜ਼ੀ ਜਾਂ ਜੁਬਾਨੀਂ ਜੁਬਾਨੀਂ ਅਮਲ ਅਮਲ ਕਹਿਣ ਦੀ ਬਜਾਇ ਸੱਚਮੁਚ “ਸੱਚੇ ਅਮਲ” ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਕੇ , ਸੱਚ ਤੇ ਅਮਲ ਕਰਨਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ/ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਇਕ ਹੈ ਪਰ ਅਮਲ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ/ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਕਿ ਇਕ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਨੇਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। (ਇਹ ਗੱਲ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਬੱਚਾ ਬੱਚਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ) ਫਿਰ ਸਾਡਾ ਵੱਖਰਾ ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨ ਹੈ ਜਿਸ ਤੇ ਅਸੀਂ ਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ?

ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਅਸੀਂ ਜਦ ਇਕ ਮਕਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਤਰਾਂ ਤਰਾਂ ਦਾ ਮਟੀਰੀਅਲ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰਾਂ ਦਾ ਸਾਮਾਨ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਦੀ ਰਚਨਾਂ ਕਰਨ ਲਗਿਆਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਨੇਂ ਕਰੌੜਾਂ ਤਰਾਂ ਦਾ ਮਟੀਰੀਅਲ ਵਰਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਇਕ ਮਟੀਰੀਅਲ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣੀਂ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਸੱਭ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਾਨੂੰ ਅਮਲ (ਸੱਚੇ ਅਮਲ) ਦਵਾਰਾ ਹੋ ਸੱਕਦੀ ਹੈ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਵਾਰਾ ਖਾਲੀ ਲੇਖ ਲਿਖ ਕੇ ਨਹੀਂ।

ਦਾਸ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ
21st March 2016 9:56pm
Gravatar
Eng Darshan Singh Khalsa (Sydney, Australia)
*** ਜੇ ਰੱਬ ਇੱਕ ਹੈ ਤਾਂ ;

ਹਾਂ ਜੀ ਵੀਰ ਮੱਖਣ ਸਿੰਘ ਪੁਰੇਵਾਲ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਖ਼ੂਬ।

ਜੀ ਹਾਂ !! ਇਹ ਤਾਂ ਇੱਕ ‘ਅਟੱਲ’ ਸਚਾਈ ਹੈ ਕਿ ‘ਰੱਬ’ ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ।
ਅਗਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਦੋ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ‘ਰੱਬ’ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੋਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦਿਸਦੇ ਅਤੇ ਅਣਦਿਸਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਰਤਾ ਤਾਂ ਇਕ ਹੀ ਹੈ।

ਏਕਮ ਏਕੈ ਆਪੁ ਉਪਾਇਆ ॥
ਦੁਬਿਧਾ ਦੂਜਾ ਤ੍ਰਿਬਿਧਿ ਮਾਇਆ ॥
ਚਉਥੀ ਪਉੜੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਊਚੀ ਸਚੋ ਸਚੁ ਕਮਾਵਣਿਆ ॥4॥ਮ 3॥ ਪੰ 113॥

ਮਾਨੁੱਖਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਂ ਉਪਰ ਜੋ ਵੰਡੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂ ਪਈਆਂ ਹਨ ਇਹ ਸ਼ਾਤਰ ਮਾਨੁੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪਈਆਂ ਹਨ।
ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਲੈਣ ਦਾ ਕੋਈ ਸ਼ੌਕ/ਲਗਨ/ਖਿੱਚ ਨਹੀ ਹੈ, ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਕੋਈ ਸ਼ੌਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਬਾਹਰਮੁਖੀ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਖਿਆਲਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹੀ ਗੋਤੇ ਖਾਦੇਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਪਣੇ ਮੱਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣੇ/ਬਣਾਏ ਖਿਆਲਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਕਰਕੇ ਇਸ ਮਾਨੁੱਖਾ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਮਾਨੁੱਖਾ ਸੰਸਾਰ ਅਸੀ ਕੋਈ ਵੀ ‘ਦੋ’ ਮਾਨੁੱਖ ਇੱਕ ਤਰਾਂ ਦੇ ਖਿਆਲਾਂ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇ-ਵਸਤੂ ਬਾਰੇ ਹਮ-ਖਿਆਲਤਾ, ਇਕਸਾਰਤਾ, ਇੱਕ-ਸੁਰਤਾ, ਇੱਕ-ਮਿਕਤਾ, ਏਕਤਾ … ਤਾਂ … ਬਨਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕੋਈ ਵੀ ਇਨਸਾਨ/ਮਾਨੁੱਖ, ਕਿਸੇ ਦੂਸਰੇ ਇਨਸਾਨ/ਮਾਨੁੱਖ ਦੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ/ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦੱਸਤੀ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਦਲ/ਬਦਲਾਅ ਸਕਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਿਰ ਤੱਕ ਉਹ ਇਨਸਾਨ/ਮਾਨੁੱਖ, ਆਪ/ਖ਼ੁਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਹਮ-ਖਿਆਲਤਾ, ਇਕਸਾਰਤਾ, ਇੱਕ-ਸੁਰਤਾ, ਇੱਕ-ਮਿਕਤਾ, ਏਕਤਾ ਵੀ
ਤਾਂ ਹੀ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ,… ਅਗਰ ਦੋਨੋ ਧਿਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ/ਚਾਅ/ਲਗਨ ਹੋਵੇ।
ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਦਾ ਕਰਤਾ ‘ਇੱਕ’ (1) ਹੈ।
ਹੁਣ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ … ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਵੀ ਮੰਨਦੇ।
ਇੱਕ (1) ਰੱਬ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਸਿਧ ਕਰਨ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਰਹੇ ਹਨ…
ਇੱਕ (1) ਰੱਬ ਨੂੰ ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਰਹੇ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਸਿੱਧ ਕਰ ਸਕਣ ਕਿ ਇਹ ਰੱਬ-ਬੱਬ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪਰ ‘ਸੱਚਾਈ’ ਤਾਂ ‘ਸੱਚਾਈ’ ਹੀ ਰਹਿਣੀ ਹੈ।

ਹਰ ਮਾਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ-ਮਰਣ ਇੱਕ ਹੀ ਤਰਾਂ ਦਾ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਾਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਦੋਂ ਹੋਇਆ ?
ਇਸ ਧਰਤੀ ਉਪਰ, ਮਾਨੁੱਖਾ ਜੀਵ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਮਾਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ, ਮਾਂ-ਬਾਪ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਜੈਸੇ ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਬਿਨੁ ਬਾਲੁ ਨ ਹੋਈ ॥ਕਾਬੀਰ॥ਪੰ 872॥

ਮਾ ਕੀ ਰਕਤੁ ਪਿਤਾ ਬਿਦੁ ਧਾਰਾ ॥
ਮੂਰਤਿ ਸੂਰਤਿ ਕਰਿ ਆਪਾਰਾ ॥ਮ-1॥ ਪੰ 1022॥


ਸੋ ਇਸ ਅਟੱਲ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਤਾਂ ਮੁਨਕਰ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਇਸ ਕਾਇਨਾਤ ਦੇ ਕਰਤੇ ਕੋਈ ਦੋ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਹੋਣਗੇ।
ਕਰਤਾ ਕੇਵਲ ਇੱਕ (1) ਹੈ। ਅਗਰ ਕੋਈ ‘ਧਰਮ’ ਉਸ ਕਰਤੇ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ?
ਤਾਂ
ਕੇਵਲ ਉਹ ‘ਧਰਮ’ ਕੇਵਲ “ਮਾਨੁੱਖਤਾ/ਇਸਾਨੀਅਤ” ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮਾਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ‘ਧਰਮ-ਧੜੇ’ ਬਣਾ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੋ ਜੋ ਪ੍ਰਾਣੀ ਇਹਨਾਂ ਧਰਮ-ਧੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰਾਂ ਦੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਹੀ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਇਸ ਮਾਨੁੱਖਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਤਲੋ-ਗਾਰਤ/ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਅਤੇ ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਹੈ।
ਜਿਸ ਦੀ ਲਾਠੀ ਉਸਦੀ ਭੈਂਸ/ ਡਾਢੈ ਦਾ ਸਤੀਂ ਵੀਹੀਂ ਸੌ (7ਣ20=100)।

ਇਨਸਾਨ/ਮਾਨੁੱਖ ਖ਼ੁਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ, ਵਿਚਾਰ ਕਰੇ, ਕਿ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਿਰਜਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਮਾਨੁੱਖ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਕਰਬਾਨੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ।
ਮਾਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਤਾਂ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ … ਹਾਂ … ਪਰ ਮਾਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਇਹ ਅੰਤਰ/ਪਾੜਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।

ਇਕ ਚੰਗੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਹੀ ਮਾਨੁੱਖਤਾ/ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਵੱਧ-ਫੁੱਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਲੋਕਾਈ ਦੀ ਸੋਚ ਇੱਕ ਕਰਤੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ 5 ਘਰੁ 2 ਚਉਪਦੇ॥ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ਏਕੁ ਪਿਤਾ ਏਕਸ ਕੇ ਹਮ ਬਾਰਿਕ ਤੂ ਮੇਰਾ ਗੁਰ ਹਾਈ ॥ਪੰ 611॥

ਤਾ ਕਾ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਣੈ ਕੋਈ ॥
ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਸੋਝੀ ਹੋਈ ॥
ਨਾਨਕ ਸਾਚਿ ਰਤੇ ਬਿਸਮਾਦੀ ਬਿਸਮ ਭਏ ਗੁਣ ਗਾਇਦਾ ॥16॥3॥15॥ਮ 1॥ਪੰ 1035॥

ਹਰ ਮਾਨੁੱਖ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਕਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ
ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ?
ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ?
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਨਣਾ ਹੀ ਕਾਇਨਾਤ ਦੇ ਇੱਕ (1) ‘ਕਰਤੇ’ ਨਾਲ ਜਾਣ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ। ਲੋਕਾਈ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ, ਆਦਰ, ਮਾਣ-ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਹੈ।

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ 9 ॥
ਕਾਹੇ ਰੇ ਬਨ ਖੋਜਨ ਜਾਈ ॥
ਸਰਬ ਨਿਵਾਸੀ ਸਦਾ ਅਲੇਪਾ ਤੋਹੀ ਸੰਗਿ ਸਮਾਈ ॥1॥ ਰਹਾਉ ॥
ਪੁਹਪ ਮਧਿ ਜਿਉ ਬਾਸੁ ਬਸਤੁ ਹੈ ਮੁਕਰ ਮਾਹਿ ਜੈਸੇ ਛਾਈ ॥
ਤੈਸੇ ਹੀ ਹਰਿ ਬਸੇ ਨਿਰੰਤਰਿ ਘਟ ਹੀ ਖੋਜਹੁ ਭਾਈ ॥1॥
ਬਾਹਰਿ ਭੀਤਰਿ ਏਕੋ ਜਾਨਹੁ ਇਹੁ ਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਬਤਾਈ ॥
ਜਨ ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਆਪਾ ਚੀਨੈ ਮਿਟੈ ਨ ਭ੍ਰਮ ਕੀ ਕਾਈ ॥2॥1॥ਪੰ 684॥
21st March 2016 5:14am
Gravatar
Gurindar Singh Paul (Aurora, US)
“ਜੇ ਰੱਬ ਇੱਕ ਹੈ ਤਾਂ------” ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਸਰਲ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਬਿਬੇਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟਾਏ ਗਏ ਇਕ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੇ ਸਿੱਧਾਂਤ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਮਾਨਵਵਾਦੀ ਵਿਚਾਰ ਸੁਹਿਰਦ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੱਗਣ ਗੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਲੇਖ ਤੋਂ ਲਾਭ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰੰਤੂ, ਖ਼ਦਸ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਭੇਖਧਾਰੀ ਸ਼ੈਤਾਨਾਂ ਦੇ ਨਗਾਰਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਹਿਰਦ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਲੇਖਕ ਵੱਲੋਂ ਵਜਾਈ ਗਈ ਇਨਸਾਨੀਯਤ ਦੀ ਤੁਰਹੀ (ਤੂਤਨੀ trumpet)ਘੱਟ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣੀ ਹੈ!
20th March 2016 8:08pm
Gravatar
Satnam Singh (Montreal, Canada)
ਸਚ ਖੰਡਿ ਵਸੈ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ॥

ਨਿਰੰਕਾਰ ਸਚ ਖੰਡਿ ਹੀ ਵਸਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਸਚ ਖੰਡਿ (ਅਸਥਾਨ) ਕਿਥੇ ਹੈ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਬਹੁਤ ਜਰੂਰੀ ਹੈ,

ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਪੁਛਦੇ ਹਾ-

ਇਹੁ ਜਗੁ ਸਚੈ ਕੀ ਹੈ ਕੋਠੜੀ ਸਚੇ ਕਾ ਵਿਚਿ ਵਾਸੁ ॥੪੬੩॥
ਸਭੁ ਗੋਬਿੰਦੁ ਹੈ ਸਭੁ ਗੋਬਿੰਦੁ ਹੈ ਗੋਬਿੰਦ ਬਿਨੁ ਨਹੀ ਕੋਈ ॥੪੮੫॥
ਸਭੈ ਘਟ ਰਾਮੁ ਬੋਲੈ ਰਾਮਾ ਬੋਲੈ ਰਾਮ ਬਿਨਾ ਕੋ ਬੋਲੈ ਰੇ ॥੯੮੮॥
ਫਰੀਦਾ ਖਾਲਕੁ ਖਲਕ ਮਹਿ ਖਲਕ ਵਸੈ ਰਬ ਮਾਹਿ ॥੧੩੮੧॥
ਘਟ ਘਟ ਮੈ ਹਰਿ ਜੂ ਬਸੈ ਸੰਤਨ ਕਹਿਓ ਪੁਕਾਰਿ ॥੧੪੨੭॥

ਨਿਰੰਕਾਰ (ਸਚ) ਤੋ ਬਿਨਾ ਐਸਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਥੇ ਨਿਰੰਕਾਰ ਨਹੀ ਹੈ, ਜੇ ਨਿਰੰਕਾਰ ਸਰਬ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਸਮੁਚੀ ਕਾਇਨਾਤ ਹੀ ਸਚਖੰਡਿ ਹੈ ਗੁਰਬਾਣੀ ਨੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰੱਬ ਤੇ ਦੁਨੀਆ (ਸਮੁਚੀ ਕਾਇਨਾਤ) ਨੂੰ ਦੋ ਨਹੀਂ ਮਨਿਆਂ ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਹੀ ਸਚਖੰਡਿ ਵਾਸੀ ਬਣਨਾ ਨਹੀ ਆਉਂਦਾ, ਕਿਉਂ??

ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਏ ਹਾਂ, ਈਰਖਾ ਸਾਡੀ ਰਗ ਰਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ 'ਮਜ਼੍ਹਬਾ ਦੇ 'ਜਾਤਾਂ ਦੇ 'ਗੋਤਾਂ ਦੇ 'ਰੰਗਾਂ ਦੇ 'ਊਚਨੀਚ ਦੇ ਬਹਿਮ ਭਰਮ ਪਾਲੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ,
ਕਣ ਕਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਰੱਬ ਦੀ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਸਕੇ ਭੈਣ ਭਾਈਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੱਬ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀ ਆਉਂਦਾ,
ਪਰਾਇਆ ਹੱਕ ਖਾਣ ਦੀ ਆਦਤ ਸਾਡੀ ਸੁਰਤ ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਰੱਬੀਂ ਗੁਣ ਸਾਡੀ ਸੁਰਤ ਵਿੱਚੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਡਰ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨੇ ਸਾਡੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਹੀ ਅਰਥ ਅਸੀਂ ਭੁਲ ਚੁੱਕੇ ਹਾ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਮਜ਼੍ਹਬ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਘਾਣ ਕਰੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾ,

ਇੱਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਦ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਿਊਰੀ ਘੜੀ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਹਿੰਦੂ ਆਪਣੀ ਥਿਊਰੀ ਘੜੀ ਬੈਠਾ ਹੈ, 'ਸਿੱਖ 'ਇਸਾਈ 'ਜੈਨੀ 'ਬੋਧੀ ਗੱਲ ਕੀ ਸਾਰੇ ਮਜ਼੍ਹਬ ਮਰਨ ਤੋਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਥਿਊਰੀ ਘੜੀ ਬੈਠੇ ਹਨ,

ਜਰਾ ਸੋਚੋ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ 'ਜਮਣਾ 'ਜਿਊਣਾ ਤੇ ਮਰਨਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਜੇ 'ਜਮਣ 'ਜਿਊਣ ਤੇ 'ਮਰਨ ਲਈ ਰੱਬ ਦਾ ਕਨੂੰਨ ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਫਿਰ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਦ ਰੱਬ ਦਾ ਕਨੂੰਨ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਬਦਲ ਕਿਉਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ??????

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਰਕਾਂ ਦਾ ਡਰ ਤੇ ਸਵਰਗਾਂ ਦਾ ਲਾਲਚ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਲੁਟਣ ਲਈ ਧਰਮ ਦੇ ਠੇਕੇਦਾਰ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦਾ ਹੀ ਘੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,

ਮਰਨ ਤੋ ਬਾਦ 'ਸੱਚਖੰਡਿ 'ਸਵਰਗ 'ਜੰਨਤ 'ਵਹਿਸ਼ਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਸ ਲਾਣ ਵਾਲਿਓ ਕਿਉਂ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਜੀਣਾ ਹਰਾਮ ਕੀਤਾ ਪਿਆ ਹੈ? ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਸੱਚਖੰਡਿ ਫਿਰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੱਚਖੰਡਿ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚੋ ਤਾਂ ਕਿ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਸੁਖੀ ਵੱਸ ਸਕਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਸਕਣ,

ਗੱਲ ਐਸ ਜੀਵਨ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਨਿਰਭਉ ਤੇ ਨਿਰਵੈਰ ਰੱਬੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਸ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜਿਊਣਾ ਹੈ,

ਜਿਸ ਦਿਨ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਐਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੱਚਖੰਡਿ ਬਣਾਉਣਾ ਸੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਉਸ ਦਿਨ ਦੁਨੀਆ ਤੇ ਸ਼ਾਤੀ ਵਰਤ ਜਾਵੇਗੀ, ਫਿਰ ਦੂਸਰੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਦੂਸਰੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਫਿਰ ਸਮਝ ਲੱਗੇਗੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ "ਏਕ ਨੂਰ ਤੇ ਸਭੁ ਜਗੁ ਉਪਜਿਆ" ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਅਸੀਂ "ਏਕੁ ਪਿਤਾ ਏਕਸ ਕੇ ਹਮ ਬਾਰਿਕ" ਹਾਂ,

ਪਰ ਇਹ ਸਭਕੁਝ ਉਦੋਂ ਵਰਤੇਗਾ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਮਜ਼੍ਹਬਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇਗਾ,

ਨਾ ਹਮ ਹਿੰਦੂ ਨ ਮੁਸਲਮਾਨ ॥
ਅਲਹ ਰਾਮ ਕੇ ਪਿੰਡੁ ਪਰਾਨ ॥

ਸਤਿਨਾਮ ਸਿੰਘ ਮੌਂਟਰੀਅਲ ੫੧੪-੨੧੯-੨੫੨੫
19th March 2016 7:48pm
Gravatar
TARANJIT S PARMAR (Nanaimo, Canada)
Satnam Singh Ji,Bahoot vadhia,saano gurbaani nu,gurbaani de sahee prepekh vich samjhna chahida hai.dhanvaad
19th March 2016 8:24pm
Gravatar
Eng Darshan Singh Khalsa (Sydney, Australia)
*** ਬਹੁਤ ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਧ, ਵੀਰ ਸਤਿਨਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀਉ।
ਕਾਸ਼ ਮਾਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਭੇਦ ਦੀ ਸਮਝ ਪੈ ਜਾਵੇ ਕਿ ਆਪਾਂ ਸਾਰੇ ਇਨਸਾਨ (ਮਰਦ-ਔਰਤ) ਇਕ ਹੀ ਅਕਾਲ-ਪੁਰਖ ਦੇ ਬੱਚੇ-ਬੱਚੀਆਂ ਹਾਂ। ਬਲਕਿ ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਹੀ ਉਸ ਕਰਤੇ ਦੀ ਕਿਰਤ ਹੈ ਅਸੀ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਪੇੜ/ਦਰਖਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਪੱਤੀਆਂ ਹਾਂ।
ਇਹ ਤਾਂ ਕੁੱਝ ਸ਼ਾਤਰ ਮਾਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਮਾਨੁੱਖਾ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਾਤਰ ਸ਼ਬਦ-ਜਾਲ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਵਿਚ ਉਲਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਔਰ ਅਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਲਾਲਚੀ ਮਾਨੁੱਖ ਇਹਨਾਂ ਲੂੰਬੜ-ਚਾਲਾਂ ਵਿਚ ਫੱਸ ਚੁਕਿਆ ਹੈ।
ਜਦ ਤੱਕ ਮਾਨੁੱਖ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਲਾਲਚ ਕਾਰਨ ਇਹਨਾਂ ਘੁੰਮਣ-ਘੇਰੀਆਂ/ ਲੂੰਬੜ-ਚਾਲਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆ ਰਹੇਗਾ, ਫੱਸਿਆ ਰਹੇਗਾ।

ਜਨ ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਆਪਾ ਚੀਨੈ ਮਿਟੈ ਨ ਭ੍ਰਮ ਕੀ ਕਾਈ ॥2॥1॥ਮ 9॥ਪੰ 684॥

ਧਰਮ ਤਾਂ ਇਕ ਉੱਚੀ-ਸੁੱਚੀ ਸੁਜੱਝੀ ਜੀਵਨ-ਜਾਝ ਹੈ।
ਅੱਜ ਦਾ ਮਾਨੁੱਖ ਬਾਹਰੋਂ-ਬਾਹਰੋਂ ਧਰਮੀ ਬਣ ਕਿ ਵਿਚਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵਿਖਾਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰਾ ਖੋਖਲਾ ਹੈ, ਅਧਰਮੀ ਹੈ।

ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ,
ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਹਾਂ ?
ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ ?
ਮੈਨੂੰ ਮਾਨੁੱਖਾ ਦੇਹੀ ਮਿਲਣ ਦਾ ਕੀ ਮਕਸਦ ਹੈ ?
ਹੋਰਨਾਂ ਮਾਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਨੂਂੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਵਿਚਰਨਾ/ਮਿਲਣਾ ਜੁਲਣਾ ਹੈ?

ਕਵਨੁ ਨਰਕੁ ਕਿਆ ਸੁਰਗੁ ਬਿਚਾਰਾ ਸੰਤਨ ਦੋਊ ਰਾਦੇ ॥
ਹਮ ਕਾਹੂ ਕੀ ਕਾਣਿ ਨ ਕਢਤੇ ਅਪਨੇ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੇ ॥5॥

ਨਰਕ-ਸਵਰੱਗ ਤਾਂ ਮਾਨੁੱਖ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸੇ ਮਾਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਘਟਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
20th March 2016 5:16am
Gravatar
Gurdeep Singh Baaghi (Ambala, India)
ਗਿਆਣ ਪ੍ਰਬੋਧ ਕਿ ਗੱਪਾਂ:----

ਲੋ ਜੀ ਮਿਤ੍ਰੋਂ ਬਿਚਿਤਰ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਦਰਜ (ਅ)ਗਿਆਣ ਪ੍ਰਬੋਧ ਦੇ ਲਿਖਾਰੀ ਦੀ (ਅ)ਗਿਆਣਤਾ ਦਾ ਇਕ ਨਮੂਨਾ। ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈਆਂ ਸੱਤਰਾਂ (ਅ)ਗਿਆਣ ਪ੍ਰਬੋਧ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਜਨਮੇਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਕਹਿਆਂ ਗਿਆ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ (ਅ)ਗਿਆਣ ਪ੍ਰਬੋਧ ਦੇ ਲਿਖਾਰੀ ਨੇ ਬਿਆਸ ਦੇ ਮੁਖੋਂ ਕਹਵਾਈਆਂ ਹਨ, ਬਿਆਸ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦਾ ਲਿਖਾਰੀ ਖੂਦ ਰਾਜੇ ਜਨਮੇਜੇ ਨੂੰ ਕਹ ਰਹਿਆ ਹੈ :---

ਸੁਨਹੁ ਰਾਜ ਸਰਦੂਲ ਬਿਦਿਆ ਨਿਧਾਨੰ ॥ਹੁਓ ਭਰਤ ਕੇ ਬੰਸ ਮੈ ਰਘੁਰਾਨੰ ॥
ਭਇਓ ਤਉਨ ਕੇ ਬੰਸ ਮੈ ਰਾਮ ਰਾਜਾ ॥ਦੀਜੈ ਛਤ੍ਰ ਦਾਨੰ ਨਿਧਾਨੰ ਬਿਰਾਜਾ ॥੪੦॥੨੦੮॥
ਭਇਓ ਤਉਨ ਕੀ ਜੱਦ ਮੈ ਜੱਦੁ ਰਾਜੰ ॥ਦਸੰ ਚਾਰ ਚੌਦਹ ਸੁ ਬਿੱਦਿਆ ਸਮਾਜੰ ॥
ਭਇਓ ਤਉਨ ਕੇ ਬੰਸ ਮੈ ਸੰਤਨੇਅੰ ॥ਭਏ ਤਾਹਿ ਕੇ ਕਉਰਓ ਪਾਂਡਵੇਅੰ ॥੪੧॥੨੦੯॥
ਭਏ ਤਉਨ ਕੇ ਬੰਸ ਮੈ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸਟਰੰ ॥ਮਹਾ ਜੁੱਧ ਜੋਧਾ ਪ੍ਰਬੋਧਾ ਮਹਾਂ ਸਤ੍ਰੰ ॥
ਭਏ ਤਉਨ ਕੇ ਕਉਰਵੰ ਕੂਰ ਕਰਮੰ ॥ਕੀਓ ਛਤ੍ਰਣੰ ਜੈਣ ਕੁਲ ਛੈਣ ਕਰਮੰ ॥੪੨॥੨੧੦॥

ਇਸ (ਅ)ਗਿਆਣ ਪ੍ਰਬੋਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਜੇਦਾਰ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ, ਭਰਤ ਦੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਰਘੂ, ਰਘੂ ਦੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੂਲ ਵਿੱਚ ਯਦੂ। ਇਹ ਯਦੂ ਰਾਜੇ ਜੁਜਾਤ ਦਾ ਪੁਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਇਕ ਸੁਰਜਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਭਾਈ ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਨਾਭਾ ਨੇ ਮਹਾਨਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਸ ਰਾਜੇ ਯਦੁ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਹੈ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਹੈ:--
ਯਦੁ - yadhu - यदु
ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਪੇਟੋਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਦਾ ਪੁਤ੍ਰ, ਜੋ ਪੱਜਵਾਂ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਸੀ. ਇਸ ਤੋਂ ਯਦੁਵੰਸ਼ (ਯਾਦਵ ਕੁਲ) ਚੱਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸਨ ਜੀ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਪੁਰਖ ਹੋਏ ਹਨ. ਦੇਖੋ, ਯਯਾਤਿ.

ਮਜਾਕ ਹਾਲੇ ਖਤਮ ਨਹੀ ਕੀਤਾ (ਅ)ਗਿਆਣ ਪ੍ਰਬੋਧ ਦੇ ਲਿਖਾਰੀ ਅੱਗੇ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਦੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੱਦ ਹੋ ਗਈ ਚੁਟਕਲੇ ਸੁਣਾਉਣ ਦੀ, ਯਦੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਯਾਦਵ ਕਹਿਲਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਸੀ ਨਾਕਿ ਯਦੁਵੰਸ਼ੀ।

ਅੱਗੇ ਤੇ ਕਮਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਲਿਖਾਰੀ ਲਿਖਦਾ ਹੈ:--
ਭਇਓ ਤਉਨ ਕੇ ਬੰਸ ਮੈ ਸੰਤਨੇਅੰ ॥ਭਏ ਤਾਹਿ ਕੇ ਕਉਰਓ ਪਾਂਡਵੇਅੰ ॥੪੧॥੨੦੯॥
ਕਮਾਲ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰਖੀ ਫਿਰਦਾ ਹੈ (ਅ)ਗਿਆਣ ਪ੍ਰਬੋਧ ਦਾ ਲਿਖਾਰੀ, ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਸ਼ਾਤਨੂੰ ਦੇ ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਹੋਏ ਨੇ, ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਸ਼ਾਤਨੁ ਦੇ ਪੋਤੇ ਸਨ ਨਾਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਈ ਕਹਾਨ ਸਿੰਘ ਨਾਭਾ ਦਾ ਮਹਾਨਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਨਤੁ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਰਜ ਹੈ :---
ਸ਼ਾਂਤਨੁ - shāntanu - शांतनु
ਸੰ. शन्तनु ਅਥਵਾ शान्तनु ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ੀ ਪ੍ਰਤੀਪ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁਤ੍ਰ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਤੀ ਅਤੇ ਭੀਸਮਪਿਤਾਮਾ ਦਾ ਪਿਤਾ. ਇਸ ਬਾਬਤ ਮਹਾਭਾਰਤ ਅਤੇ ਵਿਸਨੁ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਬੁੱਢੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਇਹ ਹੱਥ ਛੁਹਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਤੁਰਤ ਜੁਆਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇਸੇ ਕਾਰਣ ਸ਼ਾਂਤਨੁ (ਕਲ੍ਯਾਣ ਦੇ ਫੈਲਾਉਣ ਵਾਲਾ) ਨਾਉਂ ਹੋਇਆ. ਇਸ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ (ਮਤਸ੍ਯੋਦਰੀ) ਨਾਲ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਅਤੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੋ ਪੁਤ੍ਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ. ਜੋ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਪਿੱਛੋਂ ਚਿਰ ਤੀਕ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕੇ. ਵ੍ਯਾਸ ਰਿਖੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ (ਮਤਸ੍ਯੋਦਰੀ) ਦੇ ਆਖੇ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਅਤੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੀ ਵਿਧਵਾ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ (ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ) ਤੋਂ ਪੰਡੁ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ੍ਟ੍ਰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਪਾਂਡਵ ਅਰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਏ ਹੋਏ. ਦੇਖੋ, ਪਾਂਡਵ.

ਉਪਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਮਹਾਨਕੋਸ਼ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ ਅਤੇ ਪਾਂਡੁ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਏ ਹੋਏ ਨੇ ਪਰ (ਅ)ਗਿਆਣ ਪ੍ਰਬੋਧ ਦਾ ਲਿਖਾਰੀ ਅੱਗੇ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੌਰਵ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸਟ੍ਰ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਦ ਵਿੱਚ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਕੌਰਵ ਹੋਏ ਨੇ, ਹੁਣ ਇਹ ਤੇ ਹਾਸੋਹਿਣੀ ਗੱਲ ਹੈ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਪਾਡੂ ਦੇ ਪੁਤੱਰਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ ਤੇ ਕੌਰਵ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਂਦੇ ਨੇ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ (ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ) ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਇਕ ਵਡੇਰਾ ਸੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਕਿ ਉਹ ਕੌਰਵ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਬਾਦ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੌਰਵ ਸ਼ਬਦ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਿਆ ਵਾਸਤੇ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਤਨੁ ਇਕ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ ਭਾਵ ਕੌਰਵ ਰਾਜਾ ਸੀ ਨਾਕਿ ਯਦੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਜਿਵੇਂ ਇਸ (ਅ)ਗਿਆਣ ਪ੍ਰਬੋਧ ਦੇ ਲਿਖਾਰੀ ਨੇ ਲਿਖੀਆ ਹੈ।

ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ ਬਾਰੇ ਵੀ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੈਰੀਆ ਨੂੰ ਸੋਧਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਮਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਓਹ ਤੇ ਜਨਮਜਾਤ ਅੰਨ੍ਹਾਂ ਸੀ ਯੁਧ ਲੜਨ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੀ ਨਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਵਡਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਤੇ ਤਾਂ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ ਜਦ ਸ਼ਾਤਨੁ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇਸ (ਅ)ਗਿਆਣ ਪ੍ਰਬੋਧ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੰਕਤਿਆਂ ਸਾਫ ਕਰਦੀਆਂ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਇਸ (ਅ)ਗਿਆਣ ਪ੍ਰਬੋਧ ਦਾ ਲਿਖਾਰੀ ਨੇ ਆਪ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਹ ਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੋਲੋ ਬਲ ਲੈਕੇ:--
ਕਲਿਜੁਗ ਤੇ ਆਦਿ ਜੋ ਭਏ ਮਹੀਪ ॥ ਇਹਿ ਭਰਥ ਖੰਡਿ ਮਹਿ ਜੰਬੂ ਦੀਪ ॥
ਅਰਥ:- ਇਸ ਕਲਯੁਗ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਖੰੜ ਜੰਬੂ ਦੀਪ ਵਿੱਚ ਜੋ ਰਾਜੇ ਹੋਏ ਨੇ,
ਤ੍ਵ ਬਲ ਪ੍ਰਤਾਪ ਬਰਣੌ ਸੁ ਤ੍ਰੈਣ ॥ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸਟਰ ਭੂ ਭਰਥ ਏਣ ॥੧੧॥੧੩੬॥
ਅਰਥ:-ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇਰੇ ਬਤ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋ ਯੁਧਿਸਟਰ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਪਾਲਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਹੁਣ ਪਾਠਕ ਆਪ ਅੰਦਾਜਾ ਲਾ ਲੈਣ ਕਿ ਇਹ ਤੇ ਮਜਾਕ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਕੋਲੋਂ ਬਲ ਲੈ ਕੇ ਇਸ (ਅ)ਗਿਆਣ ਪ੍ਰਬੋਧ ਦੇ ਲਿਖਾਰੀ ਨੇ ਗਲਤ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੀਆ ਹਨ ਅਤੇ ਬਿਚਿਤਰ ਨਾਟਕ ਦੇ ਹਿਮਾਇਤੀ ਕਹਿਂਦੇ ਨੇ ਇਸ ਬਿਚਿਤਰ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਹਿਂਦੂ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਹੈ।

ਗੁਰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਬਾਗੀ
gurdeepsinghjohal@yahoo.co.in
18th March 2016 7:53pm
Page 35 of 47

Add Comment

* Required information
(never displayed)
 
Bold Italic Underline Strike Superscript Subscript Code PHP Quote Line Bullet Numeric Link Email Image Video
 
Smile Laugh Cool Shocked
 
5000
Enter the word hand backwards.
 
Enter answer:
 
Remember my form inputs on this computer.
 
 
Powered by Commentics

.