(ਮੁਹੰਮਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ:- ਕਿਸ਼ਤ 80)

ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਣ

ਓਸ਼ੇਰੋ ਲਿਖਦਾ ਹੈ:

ਪੀਪਲਜ਼ ਟੈਂਪਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸਕਰ ਜੋਨਸਟਾਉਨ ਵਿਖੇ, ਜਿਮ ਜੋਨਸ ਨੇ ਉਸ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸਨੇ ਚਰਚ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਸਹਿਮਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਵਿਰੋਧੀ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਹਰੇਕ ਮੈਂਬਰ ਵਿੱਚ ਬੇਭਰੋਸਗੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, 'ਦੁਸ਼ਮਣ' ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਕਿਹੜੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਰੱਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ 'ਝੂਠ ਨਾਲ ਪੀਪਲਜ਼ ਟੈਂਪਲ' ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ? ਕੋਈ ਵਿਕਲਪ ਨਾ ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਦੀ ਅਸਹਿਮਤੀ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮੈਂਬਰਾਂ ਲਈ, ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਖਿੱਚ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਅਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਰੀਬ, ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ, ਬਜ਼ੁਰਗ ਅਤੇ ਅਸਫਲ ਸਨ। ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਭਾਈਚਾਰਕਤਾ, ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਭਰਮ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਲਈ ਨਿੱਜੀ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ (ਆਪਣੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਲਈ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੀ ਅਸਪਸ਼ਟ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਨਾਲ) ਦਾ ਆਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਸਨ। ਸਟੈਨਲੇ ਕੈਥ, ਇੱਕ ਮਨੋਚਿਕਿਤਸਕ ਜਿਸਨੇ ਪੰਥ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਪਰਿਵਰਤਨ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਤਣਾਅ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ' (ਨਿਉਜ਼ਵੀਕ, 1978 ਏ)"

ਉਪਰੋਕਤ, ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਇਸਲਾਮਿਕ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਧਰਮ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਉਲਟ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸੈਂਸਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਮੁਸਲਮਾਨ ਗੈਰ-ਮੁਸਲਿਮ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਇਸਲਾਮ ਵਿਰੋਧੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੈਂਸਰ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਜਾਂ ਲੇਖ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ "ਅਪਰਾਧੀ" ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਅਤੇ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹਾਤੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ 'ਤੇ ਕਿਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਣ ਅਤੇ ਸੈਂਸਰਸ਼ਿਪ ਲਗਾਈ ਸੀ।

ਜੀਨ ਮਿਲਜ਼ ਨੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ:

ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਚਰਚ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿੰਨਾ ਘੱਟ ਮਤਭੇਦ ਸੀ। ਚਰਚ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਲ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਵੀ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇ ਕਿ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਨੂੰ ਵੋਟ ਦੇਣੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸੀ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਬਹਿਸ ਅਤੀਤ ਦੀ ਗੱਲ ਬਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੌਣ ਸਹੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਮ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਲਈ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਰਾਏ ਨਹੀਂ ਮੰਗੀ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਅਸੀਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਜਿਮ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?' ਇਸ ਨੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ 'ਮੈਨੀਫੈਸਟ ਕਿਸਮਤ' ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਾਰਨ ਸਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਮ ਸਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਸਨ ਉਹ ਸਹੀ ਸਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜਿਮ ਨਾਲ ਅਸਹਿਮਤ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਗਲਤ ਸੀ। ਇਹ ਇੰਨਾ ਸੌਖਾ ਸੀ।

ਓਸ਼ੇਰੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:

ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਸਮਾਜਿਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਕੋਈ ਰਸਮੀ ਸੰਪਰਕ ਸੀ, ਜਿਮ ਜੋਨਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਵੱਈਏ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਕਈ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੋ 'ਬ੍ਰੇਨਵਾਸ਼ਿੰਗ' ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਚਾਰ ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਣ, ਅਪਰਾਧ ਦੀ ਹੇਰਾਫੇਰੀ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ 'ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਇਕੱਲਤਾ, ਇੱਕ ਸਖ਼ਤ ਨਿਯਮ, ਸਰੀਰਕ ਦਬਾਅ, ਅਤੇ ਇਕਬਾਲੀਆ ਬਿਆਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਪਰ ਬ੍ਰੇਨਵਾਸ਼ਿੰਗ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਰਹੱਸਮਈ ਅਤੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋਨਸ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੇ ਪਾਗਲਪਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੱਤ ਸਨ, ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਭਰਮ, ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਉਸਦੀ ਨਿੱਜੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਪਣੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਤ ਸਮਾਜਿਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਚਾਲਾਂ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾਇਆ। ਇੱਕ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਪਾਗਲ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਉਹ 'ਆਮ' ਲੋਕ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭੜਕਾਊ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਬਾਹਰੀ ਦਬਾਅ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਏ। " ਇਹ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਲਈ ਇੱਕ ਪਾਗਲ ਆਦਮੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਹ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਿਟਲਰ ਪਾਗਲ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੱਖਾਂ ਜਰਮਨ ਨਹੀਂ ਸਨ।

ਮਨੋਰੋਗੀ ਪੰਥ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ 'ਤੇ ਜੋ ਪਕੜ ਹੈ ਉਹ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਬਨ ਇਸ਼ਾਕ ਓਰਵਾ ਦੇ ਨਿਰੀਖਣ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੁਹੰਮਦ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੱਕਾ ਦਾ ਵਾਰਤਾਕਾਰ ਸੀ ਜੋ ਮੁਹੰਮਦ ਨੂੰ ਮੱਕਾ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਹੁਦੈਬੀਆ ਵਿਖੇ ਆਪਣੇ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੁਹੰਮਦ ਅਲੱਗ ਸੀ ਅਤੇ ਅਬੂ ਬਕਰ ਉਸ ਦੀ ਤਰਫੋਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਓਰਵਾ, ਵਧੇਰੇ ਸੁਹਿਰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਬੇਦੂਇਨ ਰਿਵਾਜ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੁਹੰਮਦ ਦੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਫੜਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ। ਇਹ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ ਨਾ ਕਿ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਦਾ ਕੰਮ। "ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਓ!" ਇੱਕ ਰਾਹਗੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਸੱਟ ਮਾਰਦਿਆਂ ਚੀਕਿਆ। "ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਪੈਗੰਬਰ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਫੜੋ!" ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਟੋਕੀ 'ਤੇ ਓਰਵਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅਤੇ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?" "ਇਹ ਤੇਰਾ ਭਤੀਜਾ ਹੈ, ਮੋਗੀਰਾ," ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ!" ਓਰਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, (ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕੁਝ ਕਤਲਾਂ ਲਈ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਅਦਾ ਕਰਨ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ), "ਇਹ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਇਆ।"

ਓਰਵਾ ਉਸ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਜੋ ਮੁਹੰਮਦ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਗੰਬਰ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ। ਮੱਕਾ ਵਾਪਸ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੇਖੇ ਹਨ, ਖੋਸਰੋ, ਕੈਸਰ ਅਤੇ ਨਜਾਸ਼ੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਇੰਨਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਿੰਨਾ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। "ਉਹ ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਥੁੱਕ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ, ਜਾਂ ਜੇ ਇਹ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ।"

ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਪੰਥ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸੀ। ਇਹ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਨਾਰਸੀਸਿਸਟ ਮਨੋਰੋਗੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ - ਰੱਬ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਬਣਨਾ। ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਹੇਰਾਫੇਰੀ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਤਖਤ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਿਆ ਅਤੇ ਅਸਲ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਬਣ ਗਿਆ। ਜੋਨਸਟਾਉਨ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਘਟਨਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਈਕਲ ਪ੍ਰੋਕਸ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪੀਪਲਜ਼ ਟੈਂਪਲ ਫੰਡਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਡੱਬਾ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੇ ਇੱਕ ਮੋਟਲ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰੈਸ ਕਾਨਫਰੰਸ ਬੁਲਾਈ। ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿ ਜੋਨਸ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅੰਤਮ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਟੇਪ-ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ [ਪਹਿਲਾਂ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ], ਉਸਨੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨੋਟ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਜੇ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਨੇ ਜੋਨਸਟਾਉਨ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰਥਕ ਸੀ। (ਨਿਊਜ਼ਵੀਕ, 1979) ਕੀ ਇਹ ਆਤਮਘਾਤੀ ਹਮਲਾਵਰ ਦੇ ਮਨੋਰੋਗ ਵਿਗਿਆਨ 'ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ?

ਜੀਨ ਅਤੇ ਅਲ ਮਿਲਜ਼ ਆਪਣੇ ਦਲਬਦਲੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੀਪਲਜ਼ ਟੈਂਪਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਲੋਚਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਕਥਿਤ "ਮੌਤ ਦੀ ਸੂਚੀ" ਵਿੱਚ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਸਨ। ਜੋਨਸਟਾਉਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਮਿਲਜ਼ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲਈ ਡਰ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪੀਪਲਜ਼ ਟੈਂਪਲ ਕਤਲੇਆਮ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਕਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਿਸ਼ੋਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਖੁਦ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਪੀਪਲਜ਼ ਟੈਂਪਲ ਮੈਂਬਰ ਸੀ, ਨੇ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੱਡੇ ਘਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਸੰਕੇਤ ਹਨ ਕਿ ਮਿੱਲ ਆਪਣੇ ਕਾਤਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੇ ਕੋਈ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜਿਓਂ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜੀਨ ਮਿਲਜ਼ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, "ਇਹ ਹੋਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜੇ ਅੱਜ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ। " ਜੋਨਸਟਾਉਨ ਦੀ ਅੰਤਮ ਟੇਪ 'ਤੇ, ਜਿਮ ਜੋਨਸ ਨੇ ਜੀਨ ਮਿਲਜ਼ ਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸੈਨ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸਕੋ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰ "ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਲੈਣਗੇ।" (ਨਿਊਜ਼ਵੀਕ, 1980)

ਮੁਸਲਮਾਨ ਇਸਲਾਮ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਫ਼ਰਤ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੀਬਰ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲਣ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹਰ ਮੁਸਲਮਾਨ ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਮੁਸਲਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਆਪਣੇ ਖ਼ਤਰੇ 'ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੁਹੰਮਦ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹਨ: "ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਵਿਦਰੋਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਓ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ।" (Q। 4:89)।

Control of Information

Osherow writes:

Within the People’s Temple, and especially at Jonestown, Jim Jones controlled the information to which members would be exposed. He effectively stifled any dissent that might arise within the church and instilled distrust in each member for contradictory messages from outside. After all, what credibility could be carried by information supplied by ‘the enemy’ that was out to destroy the People's Temple with ‘lies?’ Seeing no alternatives and having no information, a member’s capacity for dissent or resistance was minimized. Moreover, for most members, part of the Temples attraction resulted from their willingness to relinquish much of the responsibility and control over their lives. These were primarily the poor, the minorities, the elderly, and the unsuccessful. They were happy to exchange personal autonomy (with its implicit assumption of personal responsibility for their plight) for security, brotherhood, the illusion of miracles, and the promise of salvation. Stanley Cath, a psychiatrist who has studied the conversion techniques used by cults, generalizes: ‘Converts have to believe only what they are told. They don’t have to think, and this relieves tremendous tensions.’ (Newsweek, 1978a)”

The above, perfectly describes the condition of Muslims as well, especially in Islamic countries where any information slightly contradicting the official creed is censored and the believers are allowed only one view, the one provided by the authorities. In fact Muslims try hard to censor any anti-Islamic message even in non-Muslim countries. If a book or an article is published that they don’t like, they protest and try to force the “offender” to withdraw his publication and apologize. One can only imagine the kind of control and censorship that Muhammad exerted over his followers in his compound.

Jeanne Mills commented:

I was amazed at how little disagreement there was between the members of this church. Before we joined the church, Al and I couldn’t even agree on whom to vote for in a presidential election. Now that we all belonged to a group, family arguments were becoming a thing of the past. There was never a question of who was right, because Jim was always right. When our large household met to discuss family problems, we didn’t ask for opinions. Instead, we put the question to the children, ‘What would Jim do?’ It took the difficulty out of life. There was a type of ‘manifest destiny’ which said the Cause was right and would succeed. Jim was right and those who agreed with him were right. If you disagreed with Jim, you were wrong. It was as simple as that.420

Osherow says:

Though it is unlikely that he had any formal exposure to the social psychological literature, Jim Jones utilized several very powerful and effective techniques for controlling people’s behavior and altering their attitudes. Some analyses have compared his tactics to those involved in ‘brainwashing,’ for both include the control of communication, the manipulation of guilt, and power over people’s existence,421 as well as isolation, an exacting regimen, physical pressure, and the use of confessions.422 But using the term brainwashing makes the process sound too esoteric and unusual. There were some unique and scary elements in Jones’s personality paranoia, delusions of grandeur, sadism, and a preoccupation with suicide. Whatever his personal motivation, however, having formulated his plans and fantasies, he took advantage of well-established social psychological tactics to carry them out. The decision to have a community destroy itself was crazy, but those who performed the deed were ‘normal’ people who were subjected to a tremendously provocative situation, the victims of powerful internal forces as well as external pressures.” This definition explains how it is possible for a multitude of sane people to follow an insane man. It happened in Germany. Hitler was insane. Yet the millions of Germans that followed him were not.

The grip, the psychopath cult leader has over his followers is mind-boggling. Ibn Ishaq tells a story about Orwa’s observation of the treatment that the followers of Muhammad conferred on him. He was a negotiator of the Meccans who visited Muhammad in his encampment at Hudaibiyah, on the outskirts of Mecca. Muhammad was aloof and Abu Bakr was speaking on his behalf. Orwa, became more earnest, and in accordance to the Bedouin custom, stretched forth his hand to take hold of Muhammad's beard. This was a token of friendship and familiarity and not an act of disrespect. “Back off!” cried a bystander, striking his arm. “Hold off your hand from the Prophet of Allah!” Orwa was startled at the youth’s interruption and asked, “And who is this?” “It is your nephew, Moghira,” responded the youth. “Ungrateful!” exclaimed Orwa (alluding to his having paid compensation for certain murders committed by his nephew), “it is but as yesterday that I redeemed your life.”

Orwa was impressed by the degree of reverence and devotion that Muhammad’s followers showed their prophet. Upon returning to Mecca he reported that he had seen many kings, the Khosrow, Caysar, and Najashi, but never had witnessed such attention and homage as Muhammad received from his followers. “They rushed to save the water in which he had performed his ablutions, to catch up his spittle, or seize a hair of his if it chanced to fall.”423

Muhammad had built a personality cult around himself. He was the personification of his god. Obedience to him was obedience to Allah and disobeying him was disobeying Allah. This is everything a narcissistic psychopath craves for – to be God incarnate. Muhammad manipulated everyone until he ascended to the throne of Allah and became the de facto God. Three months after the horrendous event in Jonestown, Michael Prokes who was spared because he was assigned to carry away a box of People’s Temple funds, called a press conference in a California motel room. After claiming that Jones had been misunderstood and demanding the release of a tape-recording of the final minutes [quoted earlier], he stepped into the bathroom and shot himself in the head. He left behind a note, saying that if his death inspired another book about Jonestown, it was worthwhile. (Newsweek, 1979) Doesn’t this shed light on the psychopathology of the suicide bomber?

Jeanne and Al Mills were among the most vocal critics of the People’s Temple following their defection, and they topped an alleged “death list” of its enemies. Even after Jonestown, the Mills had repeatedly expressed fear for their lives. Well over a year after the People’s Temple massacre, they and their daughter were murdered in their Berkeley home. Their teen-age son, himself an ex-People’s Temple member, testified that he was in another part of the large house at the time. There are indications that the Mills knew their killer. There were no signs of forced entry, and they were shot at close range. Jeanne Mills had been quoted as saying, “It’s going to happen; if not today, then tomorrow.” On the final tape of Jonestown, Jim Jones blamed Jeanne Mills by name, and promised that his followers in San Francisco “will not take our death in vain.” (Newsweek, 1980)

Muslims consider it their duty to kill anyone who leaves Islam. Their hatred for apostates is unbelievably intense. If you leave Islam and keep it to yourself, you may get away with it, but if you commit the impudence of speaking against it, every Muslim considers it to be their duty to hunt you and will kill you in the cruelest way. There is nothing that a Muslim hates more feverishly than those who renounce Islam and then speak against it. Those who dare to defy Islam do so at their own peril. Muhammad’s orders are unequivocal: “But if they turn renegades, seize them and slay them wherever ye find them.” (Q. 4:89).