ਮੁਹੰਮਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ-ਕਿਸ਼ਤ ਨੰ:-79

ਕੁੱਲ ਦਿਮਾਗ ਨਿਯੰਤਰਣ

ਅਬਦੁੱਲਾ ਇਬਨ ਕਅਬ ਬਿਨ ਮਲਿਕ ਦੁਆਰਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ 'ਤੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਬਨ ਕਾਬ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮੁਹੰਮਦ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਛਾਪਿਆਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਉਹ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਵਿਅਕਤੀ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਬੂਕ ਦੇ ਛਾਪੇ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਰਮੀ ਸੀ, ਫਲ ਪੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਟਾਲਮਟੋਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਵਾਪਸ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜੋ ਨਹੀਂ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।

ਕਈਆਂ ਨੇ ਜਾਇਜ਼ ਬਹਾਨੇ ਦਿੱਤੇ। ਮੁਹੰਮਦ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਝਿਜਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਬਨ ਕਾਬ ਅਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਕੱਟੜ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਬਨ ਕਾਅਬ ਨੇ ਲਿਖਿਆ:

'ਸੱਚਮੁੱਚ, ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਸਹੁੰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਸਹੁੰ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇੰਨਾ ਤਾਕਤਵਰ ਜਾਂ ਅਮੀਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਰਸੂਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਇਸ ਆਦਮੀ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਸੱਚ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉੱਠੋ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅੱਲ੍ਹਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੇਸ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਰਸੂਲ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਉਸ ਗਜ਼ਵਾ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣਾ ਰਵੱਈਆ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਬਦਲ ਲਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ (ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ) ਮੈਨੂੰ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਪੰਜਾਹ ਰਾਤਾਂ ਇਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਦੋ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ ਅਤੇ ਰੋਂਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਰਸੂਲ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਮਾਜ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਵਾਂਗਾ ਕਿ ਕੀ ਪੈਗੰਬਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਛੁਪ-ਛਿਪੇ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਮੋੜਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਹ ਕਠੋਰ ਰਵੱਈਆ ਲੰਬਾ ਚੱਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਰਦਾ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਅਬੂ ਕਤਾਦਾ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਕੰਧ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਸਹੁੰ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਵਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਅਬੂ ਕਤਾਦਾ! ਮੈਂ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਸਹੁੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ! ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਅੱਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਸੂਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ? ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਸੂਲ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਵਹਿ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੰਧ 'ਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ।

ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਹ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਲੀ ਬੀਤ ਗਈਆਂ, ਵੇਖੋ! ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਰਸੂਲ ਦੇ ਰਸੂਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਲ੍ਹਾ ਦਾ ਰਸੂਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,' ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਲਾਕ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ! ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਨਾ ਰਹੋ। ਪੈਗੰਬਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦੋ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। 'ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੋ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅੱਲ੍ਹਾ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਕਅਬ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, 'ਹਿਲਾਲ ਬਿਨ ਉਮਈਆ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਸੂਲ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਰਸੂਲ! ਹਿਲਾਲ ਬਿਨ ਉਮਈਆ ਇੱਕ ਬੇਵੱਸ ਬੁੱਢਾ ਆਦਮੀ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਉਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਨੌਕਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨਾਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ?' ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸੱਕਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਉਹ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਸਹੁੰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਸਹੁੰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਰੋਣਾ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦਾ ਕੇਸ ਅੱਜ ਤੱਕ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਇਸ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕੁਝ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਰਸੂਲ ਨੂੰ ਵੀ ਕਹੋਗੇ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸਨੇ ਹਿਲਾਲ ਬਿਨ ਉਮਈਆ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ?' ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਸਹੁੰ, ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਰਸੂਲ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਗਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦਾ ਰਸੂਲ ਕੀ ਕਹੇਗਾ ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਕਹਾਂਗਾ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜਵਾਨ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਸ ਹੋਰ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਪੰਜਾਹ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਰਸੂਲ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵਰਜਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ 50 ਤਰੀਕ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ 'ਤੇ ਫਜਰ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਅਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੇ (ਕੁਰਾਨ ਵਿੱਚ) ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੰਗ ਜਾਪਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਲਈ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੰਗ ਜਾਪਦੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜੋ ਸਾਲਾ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਦਾ ਸੀ। 'ਓ ਕਾਬ ਬਿਨ ਮਲਿਕ! ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਲੈ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ। ਮੈਂ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਗਿਆ, ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਰਾਹਤ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਰਸੂਲ ਨੇ ਫਜਰ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਅਦਾ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੁਆਰਾ ਸਾਡੀ ਤੋਬਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੁਆਰਾ ਮੇਰੀ ਤੋਬਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੁਆਰਾ ਤੁਹਾਡੀ ਤੋਬਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।

ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਕੁਰਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ: "(ਉਹ ਵੀ ਰਹਿਮ ਵਿੱਚ ਮੁੜਿਆ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵੱਲ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸਨ; (ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ) ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਜਾਪਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ (ਬਹੁਤ) ਰੂਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੰਗ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅੱਲ੍ਹਾ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ (ਅਤੇ ਕੋਈ ਪਨਾਹਗਾਹ) ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੋਬਾ ਕਰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਲ੍ਹਾ ਤੋਬਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦਿਆਲੂ ਹੈ। (Q: 9:118)

ਇਹ ਉਹ ਕਿਸਮ ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੈ ਜੋ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਮਦੀਨਾ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਭੜਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਨਿਯੰਤਰਣ ਇੰਨਾ ਤੀਬਰ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਬਹਾਨੇ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ। ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਰੱਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਵੱਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਨ। ਇਹ ਅੰਤਮ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੈ। ਅਦਿੱਖ "ਵੱਡਾ ਭਰਾ" ਨਾ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਵੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਪਾਹਜ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸੋਚਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਮਨੁੱਖੀ ਫੈਕਲਟੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਉਸ ਫੈਕਲਟੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਇਜ਼ ਬਹਾਨੇ ਸਨ, ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਓਗੇ ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਸਹੁੰ ਖਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕੋ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਘਿਣਾਉਣੇ ਪਾਸੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਨੌਕਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਢੁਕਵਾਂ ਬਦਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਸਹੁੰ ਖਾਣਗੇ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਅੱਲ੍ਹਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਅਵੱਗਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। (Q: 9: 95-96)

ਉਸ ਕੋਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਦੇ ਅਲੀਬਿਸ ਦੀ ਜਾਇਜ਼ਤਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਝਿਜਕਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਮੂਰਖ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਉਸ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਝੂਠ ਵਜੋਂ ਬੇਨਕਾਬ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੂਰਖ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਹੋ। ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਣ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਰਕ ਦੇ ਡਰ ਨੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਅਧਰੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਖਾਰਜ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਓਸ਼ੇਰੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:

ਜੋਨਸਟਾਉਨ ਵਿਖੇ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੰਨੀਆਂ ਸੌਖੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਜਿੰਨੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਕਈ ਥੀਮ ਇਕੱਠੇ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਜਿਮ ਜੋਨਸ ਕੋਲ ਪੀਪਲਜ਼ ਟੈਂਪਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜੋਨਸਟਾਉਨ ਵਿਖੇ ਬੇਰਹਿਮੀ ਅਤੇ ਦਹਿਸ਼ਤ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਰ ਜੋਨਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਮਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਤਨੀਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਜਿਨਸੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕੁੱਟਮਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦੇਣ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ। "

ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਹੋਰ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਉਦਾਸ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਕੁੱਟਮਾਰ ਇੰਨੀ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਪੀੜਤ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੱਟਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਜੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਚੱਲੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਡੋਨਾਲਡ ਲੁੰਡੇ, ਇੱਕ ਮਨੋਚਿਕਿਤਸਕ ਜਿਸਨੇ ਅਤਿਅੰਤ ਹਿੰਸਾ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਦੱਸਦਾ ਹੈ: 'ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਵਚੇਤਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਤਰਕਸੰਗਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਜਾਓਗੇ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰੱਖਿਆ ਵਿਧੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਮਈ ਨੇਤਾ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'

ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਿੱਜੀ ਖਾਤਾ ਜੀਨ ਮਿਲਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾਮੂਲੀ ਅਪਰਾਧ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦੇਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਪੀੜਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਚੁੱਪ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ਧ੍ਰੋਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਸਿਰਫ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਲਿੰਡਾ ਤੋਂ ਆਈਆਂ, ਪਿਛਲੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਲ ਅਤੇ ਮੈਂ ਲਿੰਡਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬੈਠ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। 'ਅੱਜ ਰਾਤ ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ?' ਅਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। 'ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋੜੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸਹੀ ਕਿਹਾ।' ਲਿੰਡਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। 'ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਿਦਰੋਹੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਗਲਤ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਲਈ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ। ' ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗੁੱਡਨਾਈਟ ਚੁੰਮਿਆ ਸੀ, ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇੰਨੀਆਂ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ ਤਾਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੋਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਲਿੰਡਾ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਮ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਜਿਮ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ਾਲਮ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਹਰ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕੋੜੇ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਜ਼ਾਲਮ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਉਲਟ ਜੋ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸੱਟ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਮ ਸ਼ਾਂਤ, ਲਗਭਗ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕੁੱਟਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕੁੱਟਮਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ। ਸਾਡੇ ਦਿਮਾਗ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਜ਼ੁਲਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਫੀਡਬੈਕ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਬਾਹਰੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਫੀਡਬੈਕ ਸੀਮਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਫੀਡਬੈਕ ਨੂੰ ਤੋੜ-ਮਰੋੜ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਿਛਲੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਵਚਨਬੱਧਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅੰਤਮ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਿਸ ਕੋਕੂਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਕੂਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੱਦ ਕਿੰਨੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਦੋਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਮਾਸਟਰ ਹੇਰਾਫੇਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧੋਖਾਧੜੀ, ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਬਲੈਕਮੇਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕੇ।

ਜੀਨ ਮਿਲਜ਼ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਬਕਾ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਜੁਲਦੀ ਹੈ। ਸਾਬਕਾ ਮੁਸਲਮਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਸਨ। ਇਸਲਾਮ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਮੁਸਲਿਮ ਔਰਤ ਇੱਕ ਮੁਸਲਿਮ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦੀ ਹੈ ਉਹੀ ਘਰੇਲੂ ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਗੈਰ-ਮੁਸਲਿਮ ਔਰਤ ਜੋ ਇੱਕ ਮੁਸਲਿਮ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਾਬਕਾ ਅਕਸਰ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਮਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਔਰਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਗੈਰ-ਮੁਸਲਿਮ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਮੁਸਲਿਮ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਕੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਬਦਸਲੂਕੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਇੱਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਮਨਕਾਰੀ ਹੈ।

ਈਸਾਈ, ਯਹੂਦੀ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡੇ ਗਏ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪ੍ਰਤੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਦੋਂ ਮੁਸਲਮਾਨ ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੜੱਤਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਦੋਂ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਦੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਲਈ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਦਰਦਨਾਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਓਸ਼ੇਰੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਆਪਣੀ ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਾਂਗਰਸਮੈਨ ਰਿਆਨ ਨੇ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੁਣੇ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਕੁਝ ਗੱਲਬਾਤ ਦੁਆਰਾ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀ ਹੈ।" [ਪਿਛੋਕੜ ਵਿੱਚ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਤਾੜੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ] (ਕ੍ਰੌਸ, 1978)। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡੀਆਂ ਚਿੱਠੀਆਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਾਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। " ਇਸਲਾਮ, ਪੀਪਲਜ਼ ਟੈਂਪਲ ਵਾਂਗ, ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੱਬੇ-ਕੁਚਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹਨ। ਪੱਛਮੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਨੂੰ ਅਤਿਅੰਤ ਤੱਕ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਕੱਲੇਪਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਇਸਲਾਮ ਨਵੇਂ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਬੰਧਤ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪਕ ਤਰੀਕਾ, ਇੱਕ ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਪਤਨ ਦੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਰਚਦੇ ਹਨ।

ਇਸਲਾਮ, ਪੀਪਲਜ਼ ਟੈਂਪਲ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ "ਦੁਸ਼ਮਣ" ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਸੱਚੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸਲਾਮ ਹੀ ਇਕੋ ਇਕ ਸਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ਼ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁਸਲਮਾਨ ਗੈਰ-ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ "ਦੁਸ਼ਟ ਪੱਛਮ" ਬਾਰੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹਨ।

Total Mind Control

There is a story narrated by Abdullah ibn Ka’b bin Malik that demonstrates the kind of control Muhammad exerted on his followers. Ibn Ka’b says he was a devout believer and had accompanied Muhammad on all his expeditions and that thanks to the proceeds of those raids he had become a wealthy person. But when Muhammad called his followers to prepare for the raid of Tabuk, it was a hot summer, the fruits were ripe, and so he procrastinated and stayed behind. Upon returning, Muhammad called on those who had not gone and enquired the reason.

Many gave legitimate excuses. Muhammad was not sure about that. He reluctantly forgave them but called them liars and condemned them to hell fire. Ibn Ka’b and two other staunch believers did not dare to lie in order to excuse themselves. Ibn Ka’b wrote:

‘Really, by Allah, there was no excuse for me. By Allah, I had never been stronger or wealthier than I was when I remained behind you.’ Then Allah's Apostle said, ‘As regards this man, he has surely told the truth. So get up till Allah decides your case.’ Allah's Apostle forbade all the Muslims to talk to us, the three persons out of all those who had remained behind in that Ghazwa. So we kept away from the people and they changed their attitude towards us till the very land (where I lived) appeared strange to me as if I did not know it. We remained in that condition for fifty nights. As regards my two fellows, they remained in their houses and kept on weeping, but I was the youngest of them and the firmest of them, so I used to go out and witness the prayers along with the Muslims and roam about in the markets, but none would talk to me, and I would come to Allah's Apostle and greet him while he was sitting in his gathering after the prayer, and I would wonder whether the Prophet did move his lips in return to my greetings or not. Then I would offer my prayer near to him and look at him stealthily. When I was busy with my prayer, he would turn his face towards me, but when I turned my face to him, he would turn his face away from me. When this harsh attitude of the people lasted long, I walked till I scaled the wall of the garden of Abu Qatada who was my cousin and dearest person to me, and I offered my greetings to him. By Allah, he did not return my greetings. I said, ‘O Abu Qatada! I beseech you by Allah! Do you know that I love Allah and His Apostle?’ He kept quiet. I asked him again, beseeching him by Allah, but he remained silent. Then I asked him again in the Name of Allah. He said, ‘Allah and His Apostle know it better.’ Thereupon my eyes flowed with tears and I returned and jumped over the wall.

When forty out of the fifty nights elapsed, behold! There came to me the messenger of Allah's Apostle and said, 'Allah's Apostle orders you to keep away from your wife,' I said, ‘Should I divorce her; or else! What should I do?’ He said, ‘No, only keep aloof from her and do not cohabit with her.’ The Prophet sent the same message to my two fellows. Then I said to my wife. ‘Go to your parents and remain with them till Allah gives His Verdict in this matter.’ Ka’b added, ‘The wife of Hilal bin Umaiya came to Apostle and said, ‘O Allah's Apostle! Hilal bin Umaiya is a helpless old man who has no servant to attend on him. Do you dislike that I should serve him?’ He said, ‘No you can serve him, but he should not come near you.’ She said, ‘By Allah, he has no desire for anything. By, Allah, he has never ceased weeping till his case began till this day of his.’

On that, some of my family members said to me, ‘Will you also ask Allah's Apostle to permit your wife to serve you as he has permitted the wife of Hilal bin Umaiya to serve him?’ I said, ‘By Allah, I will not ask the permission of Allah's Apostle regarding her, for I do not know what Allah's Apostle would say if I asked him to permit her to serve me while I am a young man.’ Then I remained in that state for ten more nights after that till the period of fifty nights was completed starting from the time when Allah's Apostle prohibited the people from talking to us. When I had offered the Fajr prayer on the 50th morning on the roof of one of our houses and while I was sitting in the condition which Allah described (in the Quran) my very soul seemed straitened to me and even the earth seemed narrow to me for all its spaciousness, there I heard the voice of one who had ascended the mountain of Sala' calling with his loudest voice, ‘O Ka’b bin Malik! Be happy by receiving good tidings.’ I fell down in prostration before Allah, realizing that relief had come. Allah's Apostle had announced the acceptance of our repentance by Allah when he had offered the Fajr prayer. The people then went out to congratulate us. The people started receiving me in batches, congratulating me on Allah's Acceptance of my repentance, saying, ‘We congratulate you on Allah's Acceptance of your repentance.416

Muhammad refers to this story in the Quran: “(He turned in mercy also) to the three who were left behind; (they felt guilty) to such a degree that the earth seemed constrained to them, for all its spaciousness, and their (very) souls seemed straitened to them,- and they perceived that there is no fleeing from Allah (and no refuge) but to Himself. Then He turned to them, that they might repent: for Allah is Oft-Returning, Most Merciful. (Q. 9:118)

This is the kind of control Muhammad exerted over his followers. The atmosphere of Medina was charged. The psychological control was so intense that some dreaded lying or making excuses. Muhammad had made Muslims believe that his god was aware of their innermost thoughts and therefore rendered them helpless. They were completely under his sway. This is the ultimate control. The invisible “Big Brother” is not only watching you, he is also monitoring your thoughts. There is nothing more crippling than this. Freedom to think is the most vital human faculty. It is what makes us human. Believers give up that faculty.

About those who had legitimate excuses, Muhammad made his Allah say, “They will swear to you by Allah, when ye return to them, that ye may leave them alone. So leave them alone: For they are an abomination and Hell is their dwelling-place, a fitting recompense for the (evil) that they did. They will swear unto you, that ye may be pleased with them but if ye are pleased with them, Allah is not pleased with those who disobey.” (Q. 9:95-96)

He had no way to verify the legitimacy of these men’s alibis. He was reluctant to accept their excuses for if they were lying, it would have been a giveaway that he can be fooled and therefore, his claim to prophecy would be exposed as a lie. So he said, I let you go unpunished, but if you think you fooled me you are mistaken. Mind control works as long as one believes. Once the person stops believing, they are set free. The fear of hell has paralyzed the thinking ability of Muslims. The very thought of doubting makes them tremble in fear and they dismiss it instantly. Osherow says:

The processes going on at Jonestown obviously were not as simple as those in a wellcontrolled laboratory experiment; several themes were going on simultaneously. For example, Jim Jones had the power to impose any punishments that he wished in the People’s Temple, and, especially towards the end, brutality and terror at Jonestown were rampant. But Jones carefully controlled how the punishments were carried out. He often called upon the members themselves to agree to the imposition of beatings. They were instructed to testify against fellow members, bigger members told to beat up smaller ones, wives or lovers forced to sexually humiliate their partners, and parents asked to consent to and assist in the beatings of their children.”417 The punishments grew more and more sadistic, the beatings so severe as to knock the victim unconscious and cause bruises that lasted for weeks. As Donald Lunde, a psychiatrist who has investigated acts of extreme violence explains: ‘Once you’ve done something that major, it’s very hard to admit even to yourself that you’ve made a mistake, and subconsciously you will go to great lengths to rationalize what you did. It’s very tricky defense mechanism exploited to the hilt by the charismatic leader.’”418

A more personal account of the impact of this process is provided by Jeanne Mills. At one meeting, she and her husband were forced to consent to the beating of their daughter as punishment for a very minor transgression. She relates the effect this had on her daughter, the victim, as well as on herself, one of the perpetrators: As we drove home, everyone in the car was silent. We were all afraid that our words would be considered treasonous. The only sounds came from Linda, sobbing quietly in the back seat. When we got into our house, Al and I sat down to talk with Linda. She was in too much pain to sit. She stood quietly while we talked with her. ‘How do you feel about what happened tonight?’ Al asked her. ‘Father was right to have me whipped.’ Linda answered. ‘I’ve been so rebellious lately, and I’ve done a lot of things that were wrong. I’m sure Father knew about those things, and that’s why he had me hit so many times.’ As we kissed our daughter goodnight, our heads were spinning. It was hard to think clearly when things were so confusing. Linda had been the victim, and yet we were the only people angry about it. She should have been hostile and angry. Instead, she said that Jim had actually helped her. We knew Jim had done a cruel thing, and yet everyone acted as if he were doing a loving thing in whipping our disobedient child. Unlike a cruel person hurting a child, Jim had seemed calm, almost loving, as he observed the beating and counted off the whacks. Our minds were not able to comprehend the atrocity of the situation because none of the feedback we were receiving was accurate.

The feedback one received from the outside was limited, and the feedback from inside the Temple member was distorted. By justifying the previous actions and commitments, the groundwork for accepting the ultimate commitment was established. Only months after we defected from Temple did we realize the full extent of the cocoon in which we lived. And only then did we understand the fraud, sadism, and emotional blackmail of the master manipulator.419

The testimony of Jeanne Mills is in many ways identical to those of former Muslims. Ex-Muslims admit that they were not aware of the abuse that they were subjected to when they were believers. It is only after they left Islam that they realized the enormity of the abuse and mind control. A Muslim woman married a Muslim man is subject to the same domestic violence that a non-Muslim woman who marries a Muslim man. However, the former is often unaware of the abuse. She is used to abuse because she grew up with it. She saw her mother, aunts, and other women she knows were all abused. This is normal to her and she has accepted it as part of her womanhood. Non-Muslim women, who marry Muslim men, often come from families where women are not denigrated, beaten and abused. For them, the marriage to a Muslim man is much more oppressive.

Christians, Jews and Hindus, also leave their faiths. However, there is not much anger and resentment in them towards the faith they leave behind. When Muslims leave Islam, they leave it with bitterness in their hearts. It is only then that they see the extent of their victimization. For a Muslim the awakening is painful. Osherow says, “A few hours before his murder, Congressman Ryan addressed the membership: “I can tell you right now that by the few conversations I’ve had with some of the folks, there are some people who believe this is the best thing that ever happened in their whole lives.” [Cheers and applause can be heard in the background] (Krause, 1978). The acquiescence of so many and the letters they left behind indicate that this feeling was widely shared or at least expressed by the members.” Islam, like the People's Temple, attracts the vulnerable, those who are downtrodden and in need of a sense of purpose. In the Western society, where individuality is taken to the extreme, there is a sense of loneliness. Islam gives the new convert a sense of belonging. It gives them an alternative way of viewing their lives, a direction and a sense of transcendence. But it does so at a terrible cost. It alienates them from their own selves to the extent that they disown their families and friendships and plot the downfall of their country.

Islam, like People’s Temple, teaches its members to fear anything and anyone outside of their faith and regards nonbelievers as “the enemy.” True Muslims hate the possibility of any other lifestyle. Islam to them is the only correct way and everything else must perish. Muslims are increasingly suspicious of non-Muslims and are fervent believers of the conspiracy theories about the “wicked West”.