.

ਇਸਲਾਮ ਅਤੇ ਨਾਰਸੀਸਿਸਟ ਦੇ ਪੰਥ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਤੁਲਨਾ


ਪਹਿਲਾਂ, ਆਓ ਵੇਖੀਏ ਕਿ ਵੈਕਨੀਨ ਨਾਰਸੀਸਿਸਟ ਦੇ ਪੰਥ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:
ਨਾਰਸੀਸਿਸਟ ਦਾ ਪੰਥ "ਮਿਸ਼ਨਰੀ" ਅਤੇ "ਸਾਮਰਾਜਵਾਦੀ" ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਵੇਂ ਭਰਤੀਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ - ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਉਸਦੀ ਧੀ ਦੀਆਂ ਗਰਲਫ੍ਰੈਂਡਸ, ਉਸਦੇ ਗੁਆਂਢੀ, ਕੰਮ ਤੇ ਨਵੇਂ ਸਹਿਯੋਗੀ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ 'ਧਰਮ' ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ - ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾਯੋਗ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਕਿਸਿਸਟਿਕ ਸਪਲਾਈ ਦੇ ਸਰੋਤ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਕਸਰ, ਇਹਨਾਂ 'ਭਰਤੀ ਮਿਸ਼ਨਾਂ' 'ਤੇ ਉਸਦਾ ਵਿਵਹਾਰ' ਪੰਥ 'ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁਭਾਉਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸੰਭਾਵਤ 'ਲਿਖਤਾਂ' ਲਈ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ - ਨਾਰਸੀਸਿਸਟ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹਮਦਰਦ, ਹਮਦਰਦ, ਲਚਕਦਾਰ, ਸਵੈ -ਨਿਰਭਰ ਅਤੇ ਮਦਦਗਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ, "ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ" ਵਿੱਚ ਉਹ ਜ਼ਾਲਮ, ਮੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ, ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ, ਹਮਲਾਵਰ ਅਤੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਪਣੀ ਕਲੀਸਿਯਾ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਸੀਸਿਸਟ "ਰੈਂਕ ਅਤੇ ਫਾਈਲ" ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਹੂਲਤਾਂ ਅਤੇ ਲਾਭਾਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੱਥ -ਪੈਰ ਉਡੀਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਸੁਤੰਤਰ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਨਿਪਟਾਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਛੋਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਜੋ ਉਸਨੇ ਖੁਦ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਹਨ (ਜੇ ਅਜਿਹੀ ਉਲੰਘਣਾ ਮਨੋਰੰਜਕ ਜਾਂ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ)।
ਅਤਿਅੰਤ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ - ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਹੰਕਾਰੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਪਰਾਧਿਕ ਕਾਰਵਾਈਆਂ, ਅਸ਼ਲੀਲ ਜਾਂ ਬਹੁ -ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ -ਵਾਰ ਝਗੜੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਨਾਰਸੀਸਿਸਟ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਪੰਥ ਤੋਂ "ਛੱਡਣ" ਲਈ ਹਿੰਸਕ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆਵਾਂ। ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਨਾਰਸੀਸਿਸਟ ਆਪਣੇ ਪੀੜਤਾਂ ਤੋਂ ਨਾਰਸੀਸਿਸਟਿਕ ਸਪਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸਵੈ-ਕੀਮਤ ਦੀ ਉਤਰਾਅ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿਆਗਣਾ ਨਾਰਸੀਸਿਸਟ ਦੀ ਅਸ਼ਾਂਤ ਸੰਤੁਲਿਤ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ ਕਿ ਨਾਰਸੀਸਿਸਟ ਦੀ ਪਾਗਲਪਨ ਅਤੇ ਸਕਿਜ਼ੋਇਡ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀਆਂ, ਉਸਦੀ ਆਤਮ-ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਘਾਟ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਦੀ ਭਾਵਨਾ (ਸਵੈ-ਨਿਰਾਦਰ ਦੀ ਘਾਟ) ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੰਥ ਦੇ ਦੁਖੀ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਜੋਖਮ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹਨ।
ਨਸ਼ੇੜੀ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅਤੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਬੇਤੁਕੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਬਹਾਦਰ ਸ਼ਿਕਾਰ (ਸ਼ਹੀਦ) ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਤੋਂ ਹਰ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਭ ਵਿਗਾੜ ਦੀ ਜਾਸੂਸੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਨੂੰ - ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰਨ 'ਤੇ ਤੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਰਕਿਸਿਸਟ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ।
ਹੁਣ ਆਓ ਵੇਖੀਏ ਕਿ ਕੀ ਇਸ ਵਰਣਨ ਅਤੇ ਮੁਹੰਮਦ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਕੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਹਨ।
ਇਸਲਾਮ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਅਤੇ ਸਾਮਰਾਜਵਾਦੀ ਦੋਵੇਂ ਹਨ। ਮੁਹੰਮਦ ਦਾ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਜਿੱਤਣਾ ਅਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਥ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਅਬੂ ਤਾਲਿਬ, ਉਸਦੇ ਚਾਚੇ ਅਤੇ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਨੂੰ ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮੌਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੇ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਆ। ਅਬੂ ਤਾਲਿਬ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਜੋ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਨੀਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਗਿੱਟਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇਗੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਉਬਾਲ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਬੀਲੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਿਹਾ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਝ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਮਰ, ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹਮਦਰਦ, ਲਚਕਦਾਰ, ਮਦਦਗਾਰ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਨਿਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਵੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਲਿਖੀਆਂ ਕੁਰਾਨ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਿਆ ਤਾਂ ਮਦੀਨਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਆਇਤਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅੰਤਰ ਹੈ। ਮਦੀਨਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਾਲਮ, ਇਰਾਦਾ, ਹਮਲਾਵਰ ਅਤੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣਵਾਦੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਕਸਬਿਆਂ ਤੇ ਛਾਪੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਨਿਹੱਥੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਰਨ, ਜੀਜ਼ੀਆ ਦੇਣ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਹੇਠਾਂ ਮੱਕਾ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਹਨ:
1। ਉਹ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਉਸ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਹਿੱਸਾ ਲਓ। (ਕੁ:73: 10)
2। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰਾ ਧਰਮ। (ਕੁ: 109: 6)
3। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਉਸ ਨਾਲ ਸਬਰ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸਲਾਹ (ਲਗਾਤਾਰ) ਮਨਾਉ। (ਕੁ: 50: 39)
4। ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰੋ। (ਕੁ: 2: 83)
5। ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਾਫ਼ਰ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। (ਕੁ: 50: 45)
6। ਮਾਫੀ ਨੂੰ ਫੜੀ ਰੱਖੋ; ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਕੀ ਸਹੀ ਹੈ; ਪਰ ਅਗਿਆਨੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਉ। (ਕੁ:7: 199)
7। ਤੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਨਾਲ। (ਕੁ: 15: 85)
8। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ ਜੋ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। (ਕੁ:45: 14)
9। ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਯਹੂਦੀ (ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ) ਅਤੇ ਈਸਾਈਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ - ਕੋਈ ਵੀ ਜੋ ਅੱਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਨਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਭੈ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਸੋਗ ਮਨਾਉਣਗੇ। (ਕੁ: 2: 62)
10। ਅਤੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਕਰੋ ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। (ਕੁ: 29: 46)
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਪਰੋਕਤ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਮਦੀਨਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰੋ।
1। ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰਤਾ ਲੱਭਣ ਦਿਓ। (ਕੁ: 9: 123)
2। ਮੈਂ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਹਿਸ਼ਤ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਮਾਰੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੋਟੇ ਵੱਢ ਦਿਓ। (ਕੁ: 8: 12)
3। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸਲਾਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। (ਕੁ: 3: 85)
4। ਮੂਰਤੀ -ਪੂਜਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਿਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ। (ਕੁ: 9: 5)
5। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਲਭੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢੋ। (ਕੁ: 2: 191)
6। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਦੋਂ ਤਕ ਲੜੋ ਜਦੋਂ ਤਕ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਤਭੇਦ ਨਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦਾ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। (ਕੁ: 8: 39)
7। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜੋ, ਅਤੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਵੇਗਾ। (ਕੁ: 9: 14)
8। ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਨਾ ਬਣਾਉ: ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹਨ। (ਕੁ: 9: 66)
9। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ! ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੁਸ਼ਰਿਕਨ (ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ) ਨਾਜਾਸੂਨ (ਅਪਵਿੱਤਰ) ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸਾਲ ਦੇ ਬਾਅਦ ਅਲ-ਮਸਜਿਦ-ਅਲ-ਹਰਾਮ (ਮੱਕਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਸਜਿਦ) ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿਓ। (ਕੁ: 9: 28)
10। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜੋ ਜਿਹੜੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ --- ਅਤੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜੋ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਧਰਮ (ਇਸਲਾਮ) ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਘਟੀਆ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। (ਕੁ: 9: 29)
ਇਹ ਸਬੂਤ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਹੰਮਦ ਦੇ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਹੁਤ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਕੋਮਲ, ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਹਮਦਰਦ ਅਤੇ ਹਮਦਰਦ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਇੱਕ ਜ਼ਾਲਮ, ਬੇਰਹਿਮ ਅਤੇ ਇਰਾਦਤਨ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਏ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮੁਹੰਮਦ ਦੀ ਜ਼ਾਲਮ ਅਤੇ ਬਦਲਾਖੋਰੀ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਮੁਇਰ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ:
ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰਿਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਦਰ (ਮੁਹੰਮਦ ਦੇ ਆਪਣੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਜੋ ਇੱਕ ਕਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਆਲੋਚਕ ਸੀ) ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਡਿੱਗ ਗਈ। 'ਉਸ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਸੀ,' ਨਾਦਰ ਨੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। 'ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ,' ਦੂਜੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ; 'ਇਹ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ।'
ਬਦਕਿਸਮਤ ਕੈਦੀ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਸੋਚਿਆ, ਅਤੇ ਮੁਸੈਬ (ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਜਿਸਨੇ ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ ਸੀ) ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰੇ। ਮੁਸੈਬ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੁਹੰਮਦ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਇਆ ਸੀ। ਨਾਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਆਹ!' ਇਸਲਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। '' 'ਇਸ ਸਮੇਂ, "ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਦਾ ਹੁਕਮ" ਮੁਹੰਮਦ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਬੀਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। 'ਅਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!' ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੁਸੈਬ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇਂਦੇ ਹੋ?' ਅਲੀ ਨੇ ਨਾਦਰ ਦਾ ਤੁਰੰਤ ਸਿਰ ਕਲਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਮਦੀਨਾ ਦੇ ਲਗਭਗ ਅੱਧੇ ਰਸਤੇ, ਇਕ ਹੋਰ ਕੈਦੀ, ਓਕਬਾ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨ ਦਾ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸਖਤ ਵਿਹਾਰ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। 'ਰੱਬ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਬੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੇ ਕਾਰਨ,' ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। 'ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਕੁੜੀ!' ਓਕਬਾ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਦੀ ਕੁੜੱਤਣ ਵਿੱਚ ਚੀਕਿਆ, 'ਉਸਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ?' - 'ਨਰਕ ਦੀ ਅੱਗ!' ਅਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ। 'ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਕਿ ਉਹ ਸੀ!' ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਤੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਰੱਬ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਨਬੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ! ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਤਲ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੋਮਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਮੁਹੰਮਦ ਦੀ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਗਏ ਕੁਝ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਾਟ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮੱਕਾ ਵਿੱਚ ਮੁਹੰਮਦ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਨਸ਼ੀਲਾ ਪਦਾਰਥ ਮਾਫ ਕਰਨ ਦੇ ਅਯੋਗ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਫਿਰੌਤੀ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਬੁਲ ਆਸ, ਮੁਹੰਮਦ ਦੀ ਧੀ, ਜ਼ੈਨਬ ਦਾ ਉਪਰੋਕਤ ਪਤੀ ਸੀ। ਕੈਦੀਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਖਰੀਦ ਲਈ ਜੋ ਡਾਕੂਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਜ਼ੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਜ਼ੀਨਾਬ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਾਰ ਪਾਇਆ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਖਾਦੀਜਾ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਹਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਖਾਦੀਜਾ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਤੇ, ਮੁਹੰਮਦ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਬੁਲ ਆਸ ਨੂੰ ਰਿਹਾਈ ਦੇ ਬਗੈਰ ਰਿਹਾਅ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਸ਼ਰਤੇ ਜ਼ੈਨਬ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਮਦੀਨਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਹੋਰ ਬੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਲਈ ਫਿਰੌਤੀ ਦੇਣੀ ਪਈ।
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰੀਆ ਲਈ ਸਵੈ-ਘੋਸ਼ਿਤ ਦਇਆ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿਆਲਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਂ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਮੰਗੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਣ ਦੇ ਅਯੋਗ ਸੀ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਜ਼ੀਨਾਬ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਮਦੀਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਅਬੁਲ ਔਸ ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹਿਜਰਾ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ 170 ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਕਾਫ਼ਲੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਜੋ ਸੀਰੀਆ ਤੋਂ ਮੱਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਬੁਲ ਔਸ, ਜੋ ਉਸ ਕਾਫ਼ਲੇ ਦਾ ਟਰੱਸਟੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਲੁੱਟ ਦੇ ਨਾਲ ਮਦੀਨਾ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਫੜੇ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਜ਼ੈਨਬ ਮਸਜਿਦ ਗਈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਅਬੁਲ ਔਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ "ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਰੱਖਿਅਕ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸਦੀ ਜ਼ੈਨਬ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।”
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਅਬੁਲ ਆਸ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਰੱਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਬੁਲ ਔਸ ਮੱਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਅਸਲ ਵਿਆਹ ਉਸ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰੱਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਦੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।
ਅੱਜ ਤੱਕ, ਮੁਸਲਮਾਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਲੈਕਮੇਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮੰਗੇਤਰ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਇਸਲਾਮ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਹਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਵਿਆਹ ਅਕਸਰ ਦੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਦਸਲੂਕੀ ਅਤੇ ਧੋਖਾਧੜੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੁਸਲਿਮ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਗੁਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਨਾ ਤਾਂ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਹੀ ਗੱਲ ਮੁਸਲਿਮ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਾ ਹੋਵੋ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਾ ਹੋਵੋ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਮੁਸਲਮਾਨ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸਲਾਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਭਾਵਤ ਭਰਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਚਿਹਰਾ ਮੰਨ ਲਵੇਗਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਦਦਗਾਰ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਲੁਭਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਸ ਵਿੱਚ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜ਼ਾਲਮ ਅਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਹਨੀਮੂਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮਾਸਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ ਅਤੇ ਉੱਚੇ, ਹਮਲਾਵਰ ਅਤੇ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਬਣ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸਲਾਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਖਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਵਹਾਰ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ।
ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਯਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲਾਭਾਂ ਅਤੇ ਇਲਾਜਾਂ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜੋ ਨੈਤਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਗਲਤ ਸਨ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਉਹ ਆਦਿਮ ਸਮਾਜ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੱਸੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਜੋ ਵੀ ਕੀਤਾ ਉਸਨੂੰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਅਨੁਯਾਈਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਉਣ ਅਤੇ ਆਲੋਚਕਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਇੱਕ ਆਇਤ ਲਿਆਂਦੀ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੀ ਪੱਟੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਆਇਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੀ ਉਸਦੀ ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਉਹ ਰੱਬ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਰੱਬ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਕੁੱਟਣਾ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹੈ। ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਉਹ ਫਸਲੂਲ-ਖਿਤਾਬ (ਚਰਚਾ ਦਾ ਅੰਤ) ਸੀ। ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਹਨ:
 

A Comparison between Islam and the Cult of the Narcissist
First, let us see what Vaknin says about the cult of the narcissist:
The narcissist's cult is “missionary” and “imperialistic.” He is always on the lookout for new recruits – his spouse's friends, his daughter's girlfriends, his neighbors, new colleagues at work. He immediately attempts to ‘convert’ them to his ‘creed’ – to convince them how wonderful and admirable he is. In other words, he tries to render them Sources of Narcissistic Supply.
Often, his behavior on these ‘recruiting missions’ is different to his conduct within the ‘cult’. In the first phases of wooing new admirers and proselytizing to potential ‘conscripts’ – the narcissist is attentive, compassionate, empathic, flexible, selfeffacing, and helpful. At home, among the “veterans” he is tyrannical, demanding, willful, opinionated, aggressive, and exploitative.
As the leader of his congregation, the narcissist feels entitled to special amenities and benefits not accorded the “rank and file.” He expects to be waited on hand and foot, to make free use of everyone's money and dispose of their assets liberally, and to be cynically exempt from the rules that he himself established (if such violation is pleasurable or gainful).
In extreme cases, the narcissist feels above the law – any kind of law. This grandiose and haughty conviction leads to criminal acts, incestuous or polygamous relationships, and recurrent friction with the authorities.
Hence the narcissist's panicky and sometimes violent reactions to “dropouts” from his cult. There's a lot going on that the narcissist wants kept under wraps. Moreover, the narcissist stabilizes his fluctuating sense of self-worth by deriving Narcissistic Supply from his victims. Abandonment threatens the narcissist's precariously balanced personality.
Add to that the narcissist's paranoid and schizoid tendencies, his lack of introspective self-awareness, and his stunted sense of humor (lack of self-deprecation) and the risks to the grudging members of his cult are clear.
The narcissist sees enemies and conspiracies everywhere. He often casts himself as the heroic victim (martyr) of dark and stupendous forces. In every deviation from his tenets he espies malevolent and ominous subversion. He, therefore, is bent on disempowering his devotees – by any and all means.
The narcissist is dangerous.165
Now let us see if there are similarities between this description and what we know about Muhammad and his religion.
Islam is both missionary and imperialistic. Muhammad’s main objective was to conquer and to dominate. He tried to force everyone to convert to his cult, starting with his family and relatives. He asked Abu Talib, his uncle and guardian, to convert to Islam while the old man was on his deathbed. When he declined, Muhammad refused to pray for him and condemned him to hell. In consideration for what Abu Talib had done for him, he conceded to place him in a shallow hell where fire would reach only to his ankles, but would boil his brain. He managed to convert his uncle’s children and many younger members of his clan.
When he was still weak with few followers, he was courteous, attentive, compassionate, flexible, helpful and even feigned humility. There is a sharp contrast between the Quranic verses written during this period and those written in Medina when he became powerful. In Medina, he became demanding, tyrannical, willful, aggressive, and exploitative. There he raided villages and towns and after killing unarmed men and looting them, demanded the survivors to submit to him, pay jizyah, or face death.
The following are a few examples of the Meccan verses:
1. Be patient with what they say, and part from them courteously. (Q.73:10)
2. To you be your religion, and to me my religion. (Q. 109:6)
3. Therefore be patient with what they say, and celebrate (constantly) the praises of your Lord. (Q.50:39)
4. Speak well to men. (Q.2:83)
5. We well know what the infidels say: but you are not to compel them. (Q.50:45)
6. Hold to forgiveness; command what is right; but turn away from the ignorant. (Q.7:199)
7. Pardon thou, with a gracious pardoning. (Q.15:85)
8. Tell those who believe, to forgive those who do not look forward to the Days of Allah. (Q.45:14)
9. Those who follow the Jewish (scriptures), and the Christians - any who believe in Allah and the Last Day, and work righteousness, shall have their reward with their Lord; on them shall be no fear, nor shall they grieve. (Q.2:62)
10. And do not dispute with the followers of the Book except by what is best. (Q.29:46)
Compare the above to verses written in Medina, after he became powerful.
1. Oh you who believe! Murder those of the disbelievers and let them find harshness in you. (Q.9:123)
2. I will instill terror into the hearts of the unbelievers: smite above their necks and smite all their finger-tips off. (Q.8:12)
3. Whoso desires another religion than Islam, it shall not be accepted of him. (Q.3:85)
4. Slay the idolaters wherever you find them. (Q.9:5)
5. Kill them wherever you find them, and drive them out from wherever they drove you out. (Q.2:191)
6. Fight them on until there is no more dissension and religion becomes that of Allah. (Q.8:39)
7. Fight them, and Allah will punish them by your hands, cover them with shame. (Q.9:14)
8. Make no excuses: you have rejected Faith after you had accepted it. If we pardon some of you, we will punish others amongst you, for that they are in sin. (Q.9:66)
9. You who believe! Verily, the Mushrikûn (unbelievers) are Najasun (impure). So let them not come near Al-Masjid-al-Harâm (the grand mosque at Mecca) after this year. (Q.9:28)
10. Fight those who do not believe in Allah and the last day... and fight People of the Book, who do not accept the religion of truth (Islam) until they pay tribute by hand, being inferior. (Q.9:29)
This much should suffice as evidence that Muhammad changed drastically after he came to power. The gentle, attentive, compassionate, and empathic preacher was transformed into a tyrannical, ruthless, and willful despot.
However, it was after the battle of Badr that the cruel and vindictive spirit of Muhammad began to display itself. Muir narrates:
The prisoners were brought up before him. As he scrutinized each, his eye fell fiercely on Nadr, the son of Harith (Muhammad’s own cousin who was a poet and critical of him). ‘There was death in that glance,’ whispered Nadr, trembling, to a bystander. ‘Not so,’ replied the other; ‘it is but your own imagination.’
The unfortunate prisoner thought otherwise, and besought Mus’ab (a friend of him who had converted to Islam) to intercede for him. Mus’ab reminded him that he had denied the faith and ridiculed Muhammad. ‘Ah!’ said Nadr, ‘had the Quraish made you a prisoner, they would never have put you to death!’ ‘Even were it so,’ Mus’ab scornfully replied, ‘I am not as you are; Islam has rent all bonds asunder.’ (Emphasis added) Mus’ab the captor, seeing that the captive, and with him the chance of a rich ransom, was about to slip from his hands, cried out, ‘The prisoner is mine!’ At this moment, the command to “strike off his head!’ was interposed by Muhammad, who had been watching all that passed. ‘And, O Lord!’ he added, ‘do thou of thy bounty grant unto Mus’ab better prey than this?’ Nadr was forthwith beheaded by Ali.
Two days afterwards, about half-way to Medina, Oqba, another prisoner, was ordered out for execution. He ventured to expostulate, and demand why he should be treated more vigorously than the other captives. ‘Because of your enmity to God and to his Prophet,’ replied Muhammad. ‘And my little girl!’ cried Oqba, in the bitterness of his soul, ‘Who will take care of her?’ – ‘Hellfire!’ exclaimed the heartless conqueror; and on the instant his victim was hewn to the ground. ‘Wretch that he was!’ continued Muhammad, ‘and persecutor! Unbeliever in God, in his Prophet, and in his Book! I give thanks unto the Lord that has slain you, and comforted mine eyes thereby.’166
There is a tender love story in all these tales of murder that highlights even more the ruthlessness of Muhammad. After some of the prisoners captured in the battle of Badr were put to death, because they had insulted Muhammad years earlier in Mecca, an offence a narcissist is incapable of forgiving, the rest were kept for ransom. Among them was Abul Aas, the above mentioned husband of Muhammad’s daughter, Zeinab. The families of the prisoners procured what the bandit demanded to rescue their loved ones from death. Zeinab sent a necklace with precious stones, which she had received from her mother Khadijah at her wedding. Upon seeing that necklace and recognizing it as once worn by Khadijah, Muhammad was moved. He agreed to release Abul Aas without ransom, provided that Zeinab abandon him and come to Medina. Other captives had to pay ransom for their release.
The self-proclaimed mercy to all worlds was incapable of any act of kindness or of giving anything up without demanding something in exchange. Even his largesse was designed to impress the recipients and win them over to his side. To save her husband, Zeinab joined his father in Medina and Abul Aus was released. In the sixth year of Hijra, Muhammad sent 170 armed men to raid a merchant caravan that was coming back to Mecca from Syria. Abul Aus, who was the trustee of that caravan was captured again and was brought to Medina along with the survivors and the loot. Upon hearing of her husband’s capture, Zeinab went to the mosque and announced in loud voice that she has given protection to Abul Aus. Muhammad then accepted that protection and declared “Believers are protectors of one another and they can grant protection to any one they choose. I too grant protection to anyone that Zeinab protects.”167
Nonetheless, he said that as long as Abul Aas remains an infidel his marriage with his wife is null. Abul Aus returned to Mecca, but could not bear the separation from his beloved wife and agreed to convert to Islam in order to be with her. Muhammad ordered him to remarry his wife as his original marriage had become automatically void upon her conversion to Islam. Shortly after his reunion with his wife, she became ill and died.
To this day, Muslims use this kind of blackmail to coerce their fiancés or spouses to convert to Islam. Unfortunately, many give in under the pressure. Such marriages are often nightmarish. The person who is forced to convert feels abused and cheated and they lose the respect of their Muslim spouse. Spineless people neither deserve nor will have respect. The right thing is to leave the Muslim partner. Never submit to bullying in your marriage because it reduces your standing. Never get involved romantically with a Muslim unless you are after trouble.
Muslims claim Islam is a religion of peace and tolerance, and will assume a smiling countenance to proselytize potential recruits. They are extremely helpful, loving and charming to those whom they want to woo. They particularly wear a big smile in front of the media. Among themselves, however, they act very differently. They are tyrannical and demanding. Once you convert and the honeymoon is over, they will drop the smiling mask and become high-handed, aggressive, and abusive. They expect the convert’s questioning of Islam to end. After conversion any possibility of going back is considered terminated. This is consistent with cultic behaviour.
Muhammad felt entitled to special benefits and treatments not accorded to his followers. Not only he did things that were ethically wrong, even in the primitive society in which he lived, but, he also went against his own stated rules. He did whatever he pleased and when that shocked his followers, he brought a verse from Allah to justify his actions and silence the critics. With a verse from Allah under his belt, anyone whispering a word against his indecency would be denying God. The punishment of one who disputes with God is beating, death, or both. What Muhammad said was faslul-khitab (the end of discussion). Examples abound. Here are a few:




.